Extension:Scribunto/Lua reference manual/pl

Niniejsza instrukcja przedstawia w jaki sposób jest używane przez roszerzenie. Pewne fragmenty pochodzą z Lua 5.1 reference manual, które są dostępne na licencji MIT.



Pierwsze kroki
Utwórz stronę na wiki MediaWiki z włączonym Scribunto, o tytule rozpoczynającym się od „Module:”, na przykład „Module:Bananas”. Do nowej strony skopiuj następujący tekst:

Zapisz ją, a następnie na innej (nie modułowej) stronie wpisz:

Pamiętając jednak aby zamienić „Bananas” nazwą utworzonego modułu. To wywoła funkcję „hello” wyeksportowaną z tego modułu. Wywołanie zostanie zamienione przez tekst zwracany z funkcji, w tym przypadku „Hello, world!”

Zalecanym stylem jest wywoływanie kodu Lua w kontekście szablonu. To oznacza, że z perspektywy wywołującej go strony składnia jest niezależna od tego czy logika szablonu jest zaimplementowana w Lua czy wikikodem. Ponadto unika się również z wprowadzania dodatkowej skomplikowanej składni w przestrzeni głównej wiki.

Struktura modułu
Moduł musi zwracać tablicę zawierającą funkcje, które mogą być wywołane przez. W ogólności, jak widać w przykładzie wyżej, deklaruje się lokalną zmienną przechowującą tablicę, funkcje dodaje się do tej tablicy, a sama tablica jest zwracana na końcu kodu modułu.

Wszelkie funkcje lokalne bądź globalne, które nie będą dodane do tej tablicy, będą niedostępne przez, jednak globalne mogą być dostępne z innych modułów załadowanych przez. Zalecanym dobrym stylem dla modułów jest deklarowanie wszystkich funkcji i zmiennych jako lokalnych.

Dostęp do parametrów od wikitekstu
Do funkcji wywołanych przez  przekazywany jest jeden argument, tak zwany obiekt ramki. Aby uzyskać dostęp do parametrów przekazanych z wikitekstu do  zwykle stosuje się tablicę   z tego obiektu. Możliwy jest również dostęp do pól szablonu zawierającego  przez użycie  frame:getParent  i odwołanie do tablicy   tejże ramki.

Obiekt ramki jest również stosowany w celu użycia specyficznych cech parsera jak na przykład wywołanie funkcji parsera, rozwijania szablonu, i przetwarzania dowolnego ciągu wikitekstu.

Zwracanie tekstu
Funkcja modułu powinna zazwyczaj zwracać pojedynczy łańcuch tekstowy; wszelkie wartości, które będą zwracane będą przetworzone przez tostring a następnie połączone w jeden łańcuch bez żadnego separatora. Łańcuch ten będzie następnie wstawiony do wikitekstu jako wynik.

Na tym etapie parsowania strony szablony już są rozwinięte, funkcje parsera i tagi rozszerzeń są przetworzone, a transformacje przed zapisem (np.: rozwinięcie tyld w podpis lub wikilink z pustym opisem po znaku  tak zwany pipe trick) zrealizowane. Z tego powodu moduł nie może korzystać z tych możliwości w swoim wynikowym tekście. Jeśli moduł zwraca, na stronie będzie można przeczytać „Cześć świecie! ”.

On the other hand, subst is handled at an earlier stage of processing, so with  only other attempted substitutions will be processed. Since the failed substitution will remain in the wikitext, they will then be processed on the next edit. This should generally be avoided.

Dokumentacja modułu
Scribunto umożliwia dokumentowanie modułów przez automatyczne skojarzenie modułu ze stroną dokumentacji tworzonej w postaci wikitekstu; domyślnie jako dedykowanej podstrony o nazwie „/opis”, której zawartość jest transkludowana powyżej kodu źródłowego strony modułu. Na przykład dokumentacja dla „Moduł:Bananas” będzie umieszczona w „Moduł:Bananas/opis”.

Można to skonfigurować dzięki następującym komunikatom (MediaWiki-namespace messages):


 * scribunto-doc-page-name: Ustala nazwę strony używanej jako dokumentacja. Nazwa modułu (bez prefiksu Moduł:) jest przekazana jako . Jeśli są w przestrzeni modułów, strony określone tutaj będą interpretowane jako wikitekst zamiast skryptu Lua i nie mogą być używane przez  . Wartością domyślną jest „Moduł:$1/opis”, np. podstona /opis modułu. Należy pamiętać, że w tym komunikacie nie można używać funkcji parsera i innych rozwinięć dostępnych przez podwójne nawiasy klamrowe.
 * scribunto-doc-page-does-not-exist: Komunikat wyświetlany w przypadku gdy odpowiednia strona z dokumentacją nie istnieje. Nazwa tej strony jest przekazana jako . Wartość domyślna komunikatu jest pusta.
 * scribunto-doc-page-show: Komunikat wyświetlany kiedy strona dokumentacji istnieje. Nazwa tej strony jest przekazana jako . Wartość domyślna transkluduje stronę dokumentacji.
 * scribunto-doc-page-header: Nagłówek wyświetlany kiedy strona dokumentacji jest oglądana bezpośrednio. Nazwa dokumentowanego modułu (z prefiksem Moduł:) jest przekazana jako . Domyślnie wyświetla krótkie wyjaśnienie pismem pochyłym.

Uwaga! Moduły nie mogą być kategoryzowane bezpośrednio ani nie mogą zawierać bezpośrednich linków interwiki. Te kategorie i linki można umieszczać w kodzie dokumentacji ograniczając je tagami, które je zaaplikują do modułu kiedy strona z dokumentacją jest transkludowana w stronę modułu.

Tokeny
Nazwą (albo identyfikatorem) w Lua może być dowolny ciąg liter, cyfr lub podkreśleń, który nie zaczyna się cyfrą. Odróżniane są wielkie litery od małych; czyli w zbiorze nazw „foo”, „Foo” i „FOO” wszystkie one są różne.

Następujące słowa kluczowe są zarezerwowane i nie mogą być użyte jako nazwy:



Nazwy zaczynające się podkreśleniem i następującymi po nim wielkimi literami są zarezerwowane na wewnętrzne zmienne globalne Lua.

Pozostałymi tokenami są:



Komentarze
Komentarz zaczyna się od  w dowolnym miejscu poza łańcuchem znaków. Jeśli bezpośrednio po  następuje długi nawias otwierający to komentarz kończy się dopiero po napotkaniu odpowiedniego długiego nawiasu zamykającego; w przeciwnym razie komentarz kończy się na końcu bieżącej linii.

Typy danych
Lua to język z typowaniem dynamicznym, co oznacza, że zmienne i argumenty funkcji nie mają typów, jedynie wartości do nich przypisane. Wszystkie wartości niosą informację o typie.

Lua ma osiem podstawowych typów danych, aczkolwiek tylko sześć ma znaczenie w rozszerzeniu Scribunto. Funkcja  zwraca typ wartości.

Funkcja  zamienia wartość na łańcuch znaków. Funkcja  zamienia wartość na liczbę jeśli to możliwe, w przeciwnym wypadku zwraca nil. Nie ma żadnych innych bezpośrednich funkcji do zamiany wartości na inne typy danych.

Liczby są automatycznie zamieniane na łańcuchy znaków jeśli są użyte w kontekście, w którym oczekiwany jest łańcuch znaków, na przykład z operatorem łączenia łańcuchów znaków. Łańcuchy znaków rozpoznawalne przez  są automatycznie zamieniane na liczby jeśli są użyte wraz z operatorami arytmetycznymi. Jeśli oczekiwana jest wartość logiczna to wszystkie wartości oprócz nil i false są traktowane jak wartość true.

nil
„nil” jest typem danych wartości, który istnieje w celu wskazania braku wartości.

Nil nie może być użyty jako klucz w tablicy, w dodatku nie ma różnicy pomiędzy nieprzypisanym kluczem w tablicy, a kluczem przypisanym wartością nil.

Zamiana na string daje wynik „nil”. Zamiana na wartość logiczną jest tożsama z fałszem.

boolean
Wartości logiczne to  i.

Zamiana na łańcuch tekstowy daje wynik „true” lub „false”.

Inaczej niż w wielu innych językach, wartości logiczne nie mogą być bezpośrednio zamieniane na liczby. Podobnie inaczej niż wielu innych językach, tylko false i nil są uznawane za fałsz w przeliczeniach logicznych; liczba 0 i pusty łańcuch tekstowy są tożsame z prawdą.

string
Łańcuch tekstowe w Lua są traktowane jako ciągi 8-bitowych bajtów; od aplikacji zależy ich interpretacja w dowolnym wybranym kodowaniu.

Literały łańcuchów tekstowych są ograniczane przez pojedyncze lub podwójne cudzysłowy ( lub  ); podobnie jak w JavaScript i inaczej niż w PHP, nie ma między oboma zapisami różnicy. Rozpoznawane są następujące sekwencje specjalne:


 * (bell, dzwonek, bajt 7)
 * (backspace, powrót o 1 pozycję, bajt 8)
 * (horizontal tab, tabulacja pozioma, bajt 9)
 * (newline, przesunięcie o 1 wiersz, bajt 10)
 * (vertical tab, tabulacja pionowa, bajt 11)
 * (form feed, przesunięcie o 1 stronę, bajt 12)
 * (carriage return, powrót karetki, bajt 13)
 * (double quote, cudzysłów, bajt 34)
 * (single quote, apostrof, bajt 39)
 * (backslash, ukośnik wsteczny, ukośnik lewy, bajt 92)

Znak nowej linii można umieścić w łańcuchu tekstowym poprzedzając go wstecznym ukośnikiem. Bajty można również wprowadzać za pomocą sekwencji specjalnej '\ddd', gdzie ddd jest dziesiętną wartością bajtu z zakresu 0–255. Aby umieścić znaki Unikodu za pomocą sekwencji specjalnych należy podać odpowiednie bajty przy zachowaniu kodowania UTF-8; w ogólności znacznie łatwiej wpisać znaki Unikodu wprost.

Literały łańcuchów tekstowych można również definiować stosując długie nawiasy. Długi nawias otwierający składa się z otwierającego nawiasu kwadratowego, następnie z zera lub więcej znaków równości i zakończenia w postaci ponownie otwierającego nawiasu kwadratowego na przykład,   lub. Długiemu nawiasowi otwierającemu musi odpowiadać odpowiedni długi nawias zamykający na przykład,   lub. Specjalnym przypadkiem jest długi nawias otwierający na samym końcu linii, w którym znak nowej linii nie wlicza się do definiowanego łańcucha tekstowego, jednak znak nowej linii tuż przed długim nawiasem zamykającym jest wliczany. Łańcuchy tekstowe ograniczane przez długie nawiasy nie obsługują sekwencji specjalnych.

Należy pamiętać, że każdy łańcuch tekstowy w wyrażeniach logicznych jest tożsamy z prawdą. Jest to nietypowa cecha, gdyż zazwyczaj pusty tekst w innych językach oznacza fałsz.

number
Lua ma tylko jeden typ liczbowy, który wewnętrznie jest reprezentowany jako wartości zmiennoprzecinkowe podwójnej precyzji. W tym formacie liczby całkowite pomiędzy -9007199254740992 a 9007199254740992 mają dokładną reprezentację, natomiast liczby o większym module lub z częścią ułamkową mogą podlegać błędom zaokrągleń.

Stałe liczbowe są określane z pomocą kropki jako separatora cyfr dziesiętnych, i bez możliwości grupowania cyfr na przykład. Liczby można również przedstawiać w zapisie naukowym bez odstępów, np. ,, lub. Liczby całkowite można również zapisać w systemie szesnastkowym poprzedzając je przedrostkiem  na przykład.

Mimo iż NaN oraz dodania i ujemna nieskończoność są poprawnie przechowywane i obsługiwane, Lua nie dostarcza odpowiadającym im literałów. Stała  to dodania nieskończoność, jak również wynik dzielenia , a dzielenie takie jak   można wykorzystać do uzyskania NaN.

Należy pamiętać, że wszystkie liczby są uznawane za prawdę w wyrażeniach logicznych. Jest to nietypowa cecha odróżniająca od innych języków, w których zwykle liczba 0 bywa uznawana za fałsz. W przypadku zamiany na tekst, skończone liczby dziesiętne są prezentowane w systemie dziesiętnym, możliwa jest notacja naukowa; NaN to  lub  ; a nieskończoności to   lub.

table
Tablice w Lua są tablicami asocjacyjnymi, podobnie jak tablice w PHP lub obiekty w JavaScript.

Tablice są tworzone za pomocą nawiasów klamrowych. Pusta tablica to. Aby utworzyć tablicę od razu wypełnioną polami należy umieścić listę definicji pól wewnątrz nawiasów klamrowych oddzielając je przecinkami i/lub średnikami. Każda z definicji pola może przyjąć jedną z następujących form:


 * używa (pierwszą) wartość z wyrażenie1 jako klucza i (pierwszą) wartość z wyrażenie2 jako wartość.
 * jest równoważne do
 * to mniej więcej to samo co, gdzie i jest liczbą całkowitą na początku równą 1 i zwiększaną wraz z kolejnymi definicjami w tej formie. Jeśli jest to ostatnia definicja, a wyrażenie zwraca wiele wartości, to wszystkie zostaną użyte; w przeciwnym wypadku zachowana zostanie jedynie pierwsza wartość.

Pola tablicy są dostępne dzięki notacji z nawiasami kwadratowymi np. . Klucze w postaci łańcuchów tekstowych, które są również poprawnymi nazwami mogą być dostępne dzięki zapisowi z kropką np. jest równoważne z. Wywoływanie funkcji, która jest wartością w tabeli, można dokonać za pomocą zapisu z dwukropkiem; na przykład  jest równoważne z   lub.

Sekwencja jest tablicą z wartościami różnymi od nil dla wszystkich dodatnich liczb całkowitych od 1 do N, i bez żadnych wartości (tj. z nil) dla wszystkich dodatnich liczb większych niż N. Wiele funkcji Lua działa tylko na sekwencjach i ignoruje niedodatnie klucze.

Inaczej niż w wielu językach jak PHP lub JavaScript, dowolna wartość oprócz nil i NaN może być używana jako klucz i nie jest przy tym dokonywana żadna konwersja. Wszystkie z nich są poprawne i różne:

Podobnie dowolna wartość oprócz nil może być przechowywana w tablicy. Umieszczenie nil jest równoważne usunięciu klucza z tablicy, a próba dostępu do dowolnego klucza, który nie został zdefiniowany zwraca wartość nil.

Należy pamiętać, że tablice nie są nigdy domyślnie kopiowane w Lua; jeśli tabela jest przekazana jako argument do funkcji, a funkcja operuje na kluczach lub wartościach w tablicy, to zmiany te będą widoczne w kodzie wywołującym funkcje.

Jeśli tablica jest zamieniana na tekst to zazwyczaj wynikiem jest tekst „table”, jednak można to zmienić stosując metametodę. Nawet pusta tablica jest uznawana za prawdę w wyrażeniach logicznych.

function
Funkcje w Lua są wartościami pierwszoklasowymi: mogą być tworzone anonimowo, przekazywane jako argumenty, przypisywane do zmiennych i tym podobne.

Funkcje są tworzone dzięki słowu kluczowemu, a wywoływane z pomocą nawiasów. Dla funkcji nazwanych, lokalnych i funkcji działających jako metody w tablicach istnieje lukier składniowy. Zobacz szczegóły w deklaracjach funkcji i wywołaniach funkcji poniżej.

Funkcje w Lua są domknięciami, czyli utrzymują referencję do zakresu w którym zostały zadeklarowane i mogą mieć dostęp i manipulować zmiennymi w tym zakresie.

Podobnie do tablic, jeśli funkcja jest przypisana do różnych zmiennych lub przekazana jako argument do innej funkcji, to jest to wciąż pod spodem ten sam „obiekt funkcji”, która będzie wywołana.

Zamiana funkcji na łańcuch tekstowy daje w wyniku „function”.

Unsupported types
The userdata type is used to hold opaque values for extensions to Lua written in other languages; for example, a userdata might be used to hold a C pointer or struct. To allow for use of Scribunto in hosting environments where custom-compiled code is not allowed, no such extensions are used.

The thread type represents the handles for coroutines, which are not available in Scribunto's sandbox.

Metatablice
Każda tablica może mieć stowarzyszoną tablicę znaną jako „metatablica”. Pola w metatablicy są używane przez niektóre operatory i funkcje aby określić inne lub zastępcze zachowanie tablicy. Metatablicę tablicy można odczytać funkcją getmetatable, a ustawić funkcją setmetatable.

Kiedy potrzebny jest dostęp do metafunkcji, metapola są odczytywane w taki sposób jaki robi to rawget.

Pola metatablicy, które mają wpływ na samą tablicę:
 * __index
 * To pole jest używane gdy zwykły dostęp przez  zwróciłby nil. Jeśli wartością pola jest tabela, dostęp będzie powtórzony na tej tabeli, np.   (co może spowodować dalsze odwołania do __index, gdyby metatablica miała własną metatablicę). Jeśli wartością pola jest funkcja, to będzie ona wywołana jako  . Funkcja rawget omija tę metametodę.


 * __newindex
 * To pole jest używane gdy przypisywany jest klucz do tablicy, gdzie   zwróciłoby nil. Jeśli wartością pola jest tablica, przypisanie będzie powtórzone w tej tablicy, np.   (co może spowodować dalsze odwołania do __newindex, gdyby metatablica miała własną metatablicę). Jeśli wartością pola jest funkcja, to będzie ona wywołana jako  . Funkcja rawset omija tę metametodę.


 * __call
 * To pole jest używane gdy stosowana jest składnia wywołania funkcji na tablicy, . Wartość pola musi być funkcją, której wywołanie będzie będzie podobne do.


 * __mode
 * To pole ma zastosowanie w tablicach przechowujących słabe referencje. Wartością pola musi być łańcuch tekstowy. Domyślnie żadna wartość, która jest kluczem albo wartością w tablicy nie będzie usuwana podczas procesu odśmiecania pamięci. Jednak jeśli to metapole zawiera literę 'k' lub 'v' to klucze bądź wartości mogą być usuwane w procesie odśmiecania jeśli nie mają nie-słabych referencji. W dowolnym przypadku odpowiedni klucz i wartość są usuwane z tablicy. Należy pamiętać, że to zachowanie jest niezdefiniowane jeśli pole jest ustawione później niż tablica została użyta jako metatablica.

Inne pola metatablicy to:


 * __add†
 * __sub†
 * __mul†
 * __div†
 * __mod†
 * __pow†
 * __unm
 * __concat†
 * __eq‡
 * __lt‡
 * __le‡
 * __pairs
 * __ipairs
 * __metatable*
 * __tostring

† Dla operatorów dwuargumentowych Lua szuka metametody do wykorzystania najpierw w metablicy lewego argumentu (jeśli jest jakikolwiek), a następnie w metatablicy prawego. ‡ Dla operatorów relacji metametoda jest używane jedynie wtedy gdy ta sama funkcja jest określona w metatablicach obu argumentów. Różne anonimowe funkcje, nawet jeśli mają identyczne źródła i domknięcia, nie są uznawane za takie same. * __metatable wpływa zarówno na getmetatable jak i setmetatable

Uwaga: W Lua wszystkie łańcuchy tekstowe współdzielą jedną metatablicę, w której __index odwołuje się do tablicy. Ta metatablica jest niedostępna w Scribunto, podobnie nie jest dostępna oryginalna tablica ; tablica string dostępna dla modułów jest jej kopią.

Zmienne
Zmienne to miejsca, w których przechowywane są wartości. W Lua istnieją trzy rodzaje zmiennych: globalne, lokalne i pola w tablicach.

Nazwa przedstawia globalną lub lokalną zmienną (lub argument funkcji, który jest rodzajem zmiennej lokalnej). Zakłada się, że zmienne są globalne, chyba że zostały zadeklarowane jako lokalne za pomocą słowa kluczowego. Uznaje się, że dowolna zmienna, do której nie została przypisana wartość ma wartość nil.

Zmienne globalne są przechowywane z standardowej tablicy Lua nazywanej „środowiskiem”; ta tablica jest często dostępna w zmiennej globalnej. Do tej zmiennej globalnej można przypisać metatablicę; metametody __index i __newindex będą wywoływane w przypadku dostępu lub przypisywania zmiennych globalnych tak jak to ma miejsce w dostępie i zapisie pól dowolnej innej tablicy.

Środowisko funkcji można uzyskać przez funkcję getfenv, a zmienić przez funkcję setfenv; w Scribunto te funkcje są poważnie ograniczone jeśli w ogóle dostępne.

Local variables are lexically scoped; see Local variable declarations for details.

Wyrażenia
Wyrażenie to coś co ma wartość: literały (liczby, łańcuchy tekstowe, true, false, nil), deklaracje funkcji anonimowych, konstruktory tablic, odwołanie do zmiennych, wywołania funkcji, wyrażenia o zmiennej liczbie argumentów, wyrażenia w nawiasach, operatory jednoargumentowe przypisane do wyrażenia i wyrażenia połączone operatorem dwuargumentowym.

Większość wyrażeń ma jedną wartość; wywołania funkcji i wyrażenia o zmiennej liczbie argumentów mogą mieć dowolną liczbę wartości. Należy pamiętać, że umieszczenie wywołania funkcji lub wyrażenia o zmiennej liczbie argumentów w nawiasie powoduje utratę wszystkich wartości oprócz pierwszej.

Listy wyrażeń tworzy się oddzielając wyrażenia przecinkami. Wszystkie wyrażenia z wyjątkiem ostatniego są redukowane do jednej wartości (przez odrzucenie dodatkowych wartości lub użycie nil, gdy wyrażenie nie zwraca żadnej wartości); wszystkie wartości z ostatniego wyrażenia są umieszczane na liście wyrażeń.

Operatory arytmetyczne
Lua wspiera typowe operatory arytmetyczne: dodawanie, odejmowanie, mnożenie, dzielenie, modulo, potęgowanie i negację.

Jeśli wszystkie argumenty są liczbami lub łańcuchami tekstowymi, dla których tonumber nie zwraca nil, działanie ma zwyczajowe znaczenie.

Jeśli dowolny argument jest tablicą z odpowiednią metametodą, to ta metametoda będzie wywołana.

Operatory relacji
Operatorami relacyjnymi w Lua są,  ,  ,  ,   i. Wynikiem z tych operacji jest zawsze wartość logiczna.

Równość najpierw porównuje typy argumentów; jeśli są różne wynikiem jest fałsz. Następnie porównywane są wartości: nil, wartości logiczne, liczby i łańcuchy znakowe są porównywane w oczekiwany sposób. Funkcje są równe jeśli wskazują na dokładnie ten sam obiekt funkcyjny;  zwróci fałsz, gdyż porównywane są dwie różne funkcje anonimowe. Tablice są porównywane domyślnie w ten sam sposób, jednak w ich przypadku można to zmienić stosując metametodę __eq.

Nierówność jest dokładnym zaprzeczeniem równości.

Dla porządku operatorów, jeśli oba argumenty są liczbami lub łańcuchami tekstowymi, są one porównywane bezpośrednio. W następnej kolejności są sprawdzane metametody:


 * używa
 * używa  jeśli dostępne, lub jeśli   jest dostępne to uznaje się zamiennikiem jest
 * uznawane jest za równoważne z
 * uznawane jest za równoważne z

Jeśli niezbędne metametody są niedostępne zgłaszany jest błąd.

Operatory logiczne
Operatorami logicznymi są  (i),   (lub) i   (nie). Wszystkie stosują typową interpretację, w której nil i false jest uznawane za fałsz, a wszystko inne za prawdę.

W operatorze, jeśli lewy argument jest uznawany za fałsz, to jest on zwracany, a drugi (prawy) argument nie jest obliczany; w przeciwnym razie zwracany jest wynik drugiego argumentu.

W operatorze, jeśli lewy argument jest uznawany za prawdę, to jest on zwracany, a drugi (prawy) argument nie jest obliczany; w przeciwnym razie zwracany jest wynik drugiego argumentu.

Wynikiem operatora  jest zawsze true lub false.

Należy wspomnieć o zwarciach dla  i. Na przykład  wywoła   jeśli   zwróci false lub nil jako swoją pierwszą wartość.

Operator połączenia
Operator połączenia to dwie kropki, używany jako. Jeśli oba argumenty są liczbami lub łańcuchami tekstowymi, są one zamieniane na łańcuchy tekstowe i połączone. W przeciwnym razie jeśli jest dostępna metametoda __concat, to będzie ona użyta. W ostatecznym razie zgłaszany jest błąd.

Należy pamiętać, że łańcuchy tekstowe są obiektami niezmiennymi, a Lua nie dostarcza czegoś w rodzaju „string builder”, więc pętla, która powtarza  będzie tworzyła nowy łańcuch tekstowy w każdej iteracji, proces odśmiecania pamięci ewentualnie pousuwa stare łańcuch tekstowe. Jeśli wiele łańcuchów tekstowych wymaga połączenia, szybszą metodą może być zastosowanie string.format lub umieszczenie wszystkich łańcuchów tekstowych w sekwencji i wywołaniu na samym końcu table.concat.

Operator długości
Operatorem długości jest, używany jako. Jeśli  jest łańcuchem tekstowym, to zwraca on długość w bajtach. Jeśli  jest tablicą z sekwencją, to wynikiem jest długość sekwencji.

Jeśli  jest tablicą lecz nie sekwencją,   może zwrócić dowolną wartość N, taką, że a[N] nie jest nil, a a[N+1] jest nil, nawet jeśli w tablicy znajdują się wartości różne od nil na wyższych indeksach. Na przykład,

Kolejność wykonywania działań
Posortowana kolejność wykonywania działań w Lua od pierwszego do ostatniego:


 * 1) not # - (negacja)
 * 2) + - (odejmowanie)
 * 3) and
 * or
 * 1) and
 * or
 * 1) and
 * or

Wśród jednego poziomu kolejności większość operatorów dwuargumentowych jest lewostronnie łączna, np. jest interpretowane jako. Potęgowanie i połączenie są prawostronnie łączne, np. jest interpretowane jako.

Wywołania funkcji
Wywołanie funkcji w Lua wygląda podobnie jak w większości innych języków: nazwa, po której jest lista argumentów w nawiasach:

func( lista-wyrażeń )

Tak jak zazwyczaj w listach wyrażeń w Lua ostatnie wyrażenie może dostarczyć wiele wartości.

Jeśli funkcja jest wywołana z mniejszą liczbą wartości na liście wyrażeń niż liczba argumentów, która znajduje się w definicji funkcji, to dodatkowe argumenty przyjmą wartość nil. Jeśli lista wyrażeń zawiera więcej wartości niż na liście argumentów funkcji, ponadmiarowe wartości są usuwane. Jest możliwe przekazanie do funkcji zmiennej liczby argumentów; więcej szczegółów w Deklaracje funkcji.

Lua także zezwala na bezpośrednie wywołanie funkcji będącej wynikiem np. . Jeśli wymagane jest bardziej złożone wyrażenie niż dostęp do zmiennej aby określić funkcję do wywołania to można stosować wyrażenia w nawiasach w miejscu zmiennej.

Lua ma lukier składniowy do dwóch typowych przypadków. Pierwszy to tablica używana jak obiekt, w którym funkcja jest wywoływana jak metoda obiektu. Składnia

table:name( lista-wyrażeń )

jest dokładnym zamiennikiem dla

table.name( table, lista-wyrażeń )

Drugi typowy przypadek to implementacja w Lua nazwanych argumentów jako przekazywanie tablicy zawierającej słownik nazwa-wartość jako jedynego pozycyjnego argumentu funkcji. W tym przypadku nawiasy dookoła listy argumentów mogą zostać pominięte. Ten sposób działa nawet jeśli do funkcji przekazywany jest pojedynczy literał łańcucha tekstowego. Na przykład wywołania

func{ arg1 = exp, arg2 = exp } func"string"

są równoważne z

func( { arg1 = exp, arg2 = exp } ) func( "string" )

Mogą one być łączone; następujące wywołania są równoważne:

table:name{ arg1 = exp, arg2 = exp } table.name( table, { arg1 = exp, arg2 = exp } )

Deklaracje funkcji
Składnia deklaracji funkcji wygląda następująco:

function ( var-list ) block end

Wszystkie zmienne w var-list są lokalne w tej funkcji, z wartościami przypisanymi z listy wyrażeń w wywołaniu funkcji. Dodatkowe zmienne lokalne mogą być zadeklarowane wewnątrz bloku funkcji.

Kiedy funkcja jest wywołana, instrukcje w block są wykonywane po utworzeniu i przypisaniu odpowiednich zmiennych z var-list. Po osiągnięciu instrukcji powrotu blok jest opuszczany, a wartościom wyrażenia wywołania funkcji są przypisywane te, które zostały podane przez instrukcję powrotu. Jeśli wykonywanie instrukcji osiągnie koniec bloku funkcji bez napotkania instrukcji powrotu, wynik wyrażenia wywołania funkcji zawiera zero wartości.

Funkcje w Lua są domknięciami. Wspólnym idiomem jest deklaracja „prywatnych statycznych” zmiennych jako lokalnych w zakresie gdzie jest zadeklarowana funkcja. Na przykład,

Można zadeklarować funkcję, która akceptuje zmienną liczbę argumentów przez użycie  na samym końcu var-list:

function ( var-list, ... ) block end

Wewnątrz bloku można użyć zmiennoargumentowego wyrażenia, którego wynikiem są wszystkie dodatkowe wartości wywołania funkcji. Na przykład,

Funkcja select jest zaprojektowana aby pracować z wyrażeniami zmiennoargumentowymi; w szczególności należy używać  zamiast   aby wyznaczyć liczbe wartośći w wyrażeniu zmiennoargumentowym.

Lua dostarcza lukier składniowy do łączenia deklaracji funkcji z przypisaniem do zmiennej; zobacz szczegóły w instrukcji deklaracji funkcji.

Uwaga, taka konstrukcja nie działa:

 local factorial = function ( n ) if n <= 2 then return n   else return n * factorial( n - 1 ) end end

Z uwagi na to, że deklaracja funkcji jest przetwarzana zanim dokona się przypisanie do zmiennej lokalnej, „factorial” wewnątrz ciała funkcji odwołuje się do (prawdopodobnie niezdefiniowanej) zmiennej o tej nazwie z zewnętrznego zakresu. Tego problemu można uniknąć deklarując zmienną najpierw, a następnie przypisując ją w następnej instrukcji, lub stosując składnię instrukcji deklaracji funkcji.

Instrukcje
Instrukcja to podstawowa jednostka wykonywanego programu: jedno przypisanie, struktura kontrolne, wywołanie funkcji, deklaracja zmiennej, itp.

Fragment to sekwencja instrukcji opcjonalnie oddzielonych średnikami. Fragment jest w zasadzie uważany za ciało anonimowej funkcji, dzięki czemu może ona deklarować zmienne lokalne, przyjmować argumenty i zwracać wartości.

Blok jest również sekwencją instrukcji jak fragment. Blok może być ograniczony aby utworzyć pojedynczą instrukcję:. Ta forma może być stosowana aby ograniczyć zakres zmiennych lokalnych lub dodać  bądź   w środku innego bloku.

Przypisania
lista-zmiennych to lista zmiennych oddzielonych przecinkami; lista-wyrażeń to lista z co najmniej jednym wyrażeniem, również oddzielanych przecinkami. Wszystkie wyrażenia są wyznaczane zanim zostanie wykonane jakiekolwiek przypisanie, więc code style="white-space:nowrap">a, b = b, a spowoduje, że zmienne a i b wymienią się na wzajem swoimi wartościami.

Deklaracje zmiennych lokalnych
Zmienne lokalne można deklarować gdziekolwiek wewnątrz bloku lub fragmentu. Pierwsza forma, bez listy wyrażeń, deklaruje zmienne lecz nie przypisuje do nich wartości, więc zmienne mają wartość nil. Druga forma przypisuje wartości do zmiennych lokalnych tak jak to opisano w przypisaniach powyżej.

Należy pamiętać, że widoczność zmiennej zaczyna się w instrukcji po deklaracji zmiennej. Stąd deklaracja taka jak  deklaruje zmienną lokalną x i przypisuje do niej wartość x z zewnętrznego zakresu. Zmienna lokalna pozostaje w zakresie, aż do końca najgłębszego bloku zawierającego deklarację tej zmiennej lokalnej.

Struktury kontrolne
Instrukcja  powtarza blok tak długo jak długo prawdziwe jest wyrażenie exp.

Instrukcja  powtarza blok do momentu gdy wyrażenie exp stanie się prawdziwe. Zmienne lokalne zadeklarowane wewnątrz bloku mogą być używane przez wyrażenie exp.

Pierwsza forma pętli  zadeklaruje zmienną lokalną i powtórzy blok dla wartości od exp1 do exp2 dodając exp3 po każdej iteracji. Uwaga, wyrażenie exp3 można całkowicie pominąć, w takim przypadku zostanie domyślnie użyte 1, lecz użycie wartości pozaliczbowych takich jak  i   jest błędem. Wszystkie wyrażenia są obliczane raz przed uruchomieniem pętli.

Forma pętli  jest mniej więcej równoważna do

do    local var, limit, step = tonumber( exp1 ), tonumber( exp2 ), tonumber( exp3 ) if not ( var and limit and step ) then error end while ( step > 0 and var <= limit ) or ( step <= 0 and var >= limit ) do        local name = var block var = var + step end end

z wyjątkiem, że zmienne var, limit i step są niedostępne nigdzie indziej. Należy zauważyć, że zmienna name jest lokalna wewnątrz bloku; aby móc z niej skorzystać po wyjściu z pętli musi ona być skopiowana do zmiennej zadeklarowanej na zewnątrz pętli.

Druga forma pętli  pracuje z funkcjami „iteratora”. Tak jak w pierwszej formie lista-wyrażeń jest rozwijana tylko raz przed uruchomieniem pętli.

Ta forma pętli  jest mniej więcej równoważna do

do    local func, static, var = expression-list while true do        local var-list = func( static, var ) var = var1 -- var1 jest pierwszą zmienną ze zbioru lista-zmiennych if var == nil then break end block end end

z ponownym wyjątkiem, że zmienne func, static i var nie są dostępne nigdzie indziej. Należy pamiętać, że zmienne w lista-zmiennych są lokalne dla bloku; aby je użyć po wyjściu z pętli muszą one być skopiowane do zmiennych zadeklarowanych na zewnątrz pętli.

Często lista-wyrażeń jest pojedynczym wywołaniem funkcji, która zwraca trzy wartości. Jeśli funkcja iteratora może być napisana tak, że zależy jedynie od parametrów do niej przekazanych, to jest najbardziej optymalne rozwiązanie. Jeśli nie, Podręcznik Lua sugeruje, żeby domknięcie zwracało tablicę jako statyczną zmienną i aktualizowało jej zawartość po każdej iteracji.

Wykona blok1 jeśli wyrażenie exp1 jest prawdziwe, w przeciwnym razie wykona blok2 jeśli wyrażenie exp2 jest prawdziwe, ostatecznie wykona blok3. Część  można pominąć lub część   powtórzyć lub pominąć jeśli to konieczne.

Instrukcja  służy do zwracania wartości z funkcji lub fragmentu (który jest właściwie funkcją). Natomiast lista-wyrażeń to nawet pusta lista wyrażeń oddzielanych przecinkiem.

Lua implementuje rekurencję ogonową: jeśli lista-wyrażeń składa się z dokładnie jednego wyrażenia, które jest wywołaniem funkcji, bieżąca ramka stosu będzie ponownie wykorzystana na wykonanie wywołania tejże funkcji. To ma wpływ na funkcje, które operują na wywołaniach na stosie takie jak  i.

Instrukcja powroty musi być ostatnią instrukcją w bloku. Jeśli z jakiegoś powodu wymagany jest powrót w środku bloku można użyć formalnego bloku.

Instrukcja przerwania jest używana do zakończenia wykonywania pętli,   lub  , pomijając wszystkie instrukcje aż do pierwszej instrukcji poza pętlą.

Instrukcja przerwania musi być ostatnią instrukcją w swoim block. Jeśli z jakiegoś powodu jest potrzeba przerwania gdzieś w środku bloku można użyć formalnego bloku.

Wywołanie funkcji jako instrukcji
Funkcje można wywołać jak instrukcję; w takim przypadku funkcja jest wywołana tylko na potrzeby wszelkich efektów ubocznych jakie dostarcza (np. mw.log loguje wartości) a jakiekolwiek zwracane wyniki są odrzucane.

Instrukcja deklaracji funkcji
Lua dostarcza lukier składniowy na bardziej naturalne deklarowanie funkcji i przypisywanie jej do zmiennej. Następujące pary deklaracji są równoważne

-- -- Podstawowa deklaracja function func( var-list ) blok end func = function ( var-list ) blok end

-- -- funkcja lokalna local function func( var-list ) blok end local func; func = function ( var-list ) blok end

-- Funkcja jako pole w tablicy function table.func( var-list ) blok end table.func = function ( var-list ) blok end

-- Funkcja jako metoda w tablicy function table:func( var-list ) blok end table.func = function ( self, var-list ) blok end

Note the colon notation here parallels the colon notation for function calls, adding an implicit argument named "self" at the beginning of the arguments list.

Obsługa błędów
Błędy można „rzucać” stosując funkcje error i assert. Do „złapania” błędów można użyć pcall lub xpcall. Należy pamiętać, że pewne wewnętrzne błędy Scribunto są nieprzechwytywalne w kodzie Lua.

Odśmiecanie pamięci
Lua prowadzi automatyczne zarządzanie pamięcią. To oznacza, że nie trzeba się martwić ani alokowaniem pamięci na nowe obiekty, ani jej zwalnianiem, kiedy obiekty stają się niepotrzebne. Lua zarządza pamięcią dzięki uruchamianiu od czasu do czasu „procesu odśmiecania pamięci” aby zebrać wszystkie martwe obiekty (to jest takie, które są już niedostępne z Lua) i obiekty, które są osiągalne już tylko przez słabe referencje. Cała pamięć używana w Lua podlega automatycznemu zarządzaniu: tablice, funkcje, łańcuchy tekstowe, itd.

Odśmiecanie pamięci zdarza się automatycznie i nie ma możliwości jego konfiguracji w Scribunto.

Biblioteki standardowe
Standardowe biblioteki Lua zapewniają niezbędne usługi i krytyczne wydajnościowo funkcje dla Lua. Tutaj jest udokumentowana tylko ta część, która jest dostępna w Scribunto.

_G


Ta zmienna przechowuje referencję do głównej tablicy zmiennych globalnych; zmienna globalna  może być również osiągalna jako. Jednak należy pamiętać, że w _G nie ma nic specjalnego, i można tę zmienną nadpisać jak każdą inną.

Tablica zmiennych globalnych może być używana jak każda inna tablica. Na przykład

_VERSION


Łańcuch tekstowy zawierający wersję Lua, np. „Lua 5.1”.

assert
Jeśli  to nil lub , to zgłasza błąd. W takim przypadku  jest używany jako treść błędu: dla nil (lub braku) domyślny tekst to „assertion failed!”; dla łańcucha tekstowego lub liczby treść jest tą wartością; inne wartości powodują, że funkcja assert zgłosi błąd.

Jeśli  jest dowolną inną wartością, assert zwraca wszystkie argumenty włączając w to   i.

Pewnym typowym idiomem dla funkcji w Lua jest to, że zwraca wartość „true” w normalnym działaniu, a w przypadku błędu wynikiem jest nil lub „false” jako pierwsza wartość i komunikat błędu jako druga wartość. To umożliwia łatwe sprawdzanie błędów przez opakowanie wywołania w funkcję.

error
Zgłasza błąd o treści.

zwykle dodaje pewne informacje o miejscu błędu. Jeśli  to 1 lub jest pominięty, dodawana informacja jest o miejscu wywołania funkcji  ; 2 używa miejsca wywołania funkcji, która zgłosiła błąd; i tak dalej. Przekazanie 0 wyłącza wstawianie informacji o miejscu.

getfenv
Uwaga! Ta funkcja może być niedostępna. To zależy od nastawy  w konfiguracji silnika.

Zwraca środowisko (tablica zmiennych globalnych) tak jak to określa :


 * Jeśli 1, nil lub pominięte to zwraca środowisko funkcji wywołującej . Często będzie to to samo co _G.
 * Liczby całkowite 2–10 zwracają środowisko funkcji wyżej na stosie wywołań. Na przykład 2 zwraca środowisko dla funkcji, która wywołała bieżącą funkcję, 3 zwraca środowisko dla funkcji, która wywołała tamtą funkcję i tak dalej. Jeśli wartość jest większa niż liczba funkcji na stosie wywołań lub zostanie osiągnięty poziom z rekurencją ogonową to zgłoszony będzie błąd.
 * Przekazanie funkcji zwraca środowisko, które będzie użyte, kiedy ta funkcja będzie wywołana.

Środowiska używane przez funkcje biblioteki standardowej i funkcje biblioteki Scribunto są chronione. Próba dostępu do tych środowisk przez  zwraca nil zamiast środowiska.

getmetatable
Zwraca metatablicę z tablicy. Dla każdego innego typu zwraca nil.

Jeśli metatablica ma pole, to jego wartość będzie zwrócona zamiast rzeczywistej metatablicy.

ipairs
Zwraca trzy wartości: funkcję iteratora, tablicę ]]:

for i, v in ipairs( t ) do    block end

To będzie iterowało po parach ( 1, t[1] ), ( 2, t[2] ), itd., zatrzymując się kiedy t[i] będzie nil.

Standardowe zachowanie może być zmienione przez dostarczenie metametody. Jeśli ta metametoda istnieje to wywołanie ipairs zwróci trzy wartości uzyskane przez  zamiast domyślnych.

next
To pozwala na iterowanie po kluczach w tablicy. Jeśli  to nil lub nie jest podane to funkcja zwraca „pierwszy” klucz w tabeli i jego wartość; w przeciwnym razie zwraca „następny” klucz i jego wartość. Kiedy nie ma już więcej kluczy, funkcja zwraca nil. Do sprawdzenia czy tablica jest pusta można zastosować kod.

Należy pamiętać, że kolejność, w której są zwracane klucze, nie jest określona, nawet dla tablic z liczbowym indeksem. Aby przejrzeć tablicę w kolejności numerycznej trzeba użyć pętli numerycznej lub ipairs.

Behavior is undefined if, when using next for traversal, any non-existing key is assigned a value. Assigning a new value (including nil) to an existing field is allowed.

pairs
Zwraca trzy wartośći: funkcję iteratora (next lub działającą podobnie), tablicę  i nil. To ma na celu używanie w iterowanej postaci pętli :

To iteruje po parach klucz-wartość w  tak podobnie do next; zobacz dokumentację do next w celu poznania ograniczeń na temat modyfikacji tablicy podczas iterowania.

Standardowe zachowanie może być zmienione przez dostarczenie metametody __pairs. Jeśli ta metametoda istnieje to wywołanie funkcji pairs zwróci trzy wartości uzyskane przez  zamiast domyślnych.

pcall
Wywołuje funkcję  z podanymi argumentami w trybie chronionym. To oznacza, że jeśli zostanie zgłoszony błąd podczas wywołania, funkcja pcall zwróci   i komunikat zgłoszonego błędu. Jeśli błąd się nie pojawi, funkcja pcall zwróci  i wszystkie wartości zwracane przez wywołaną funkcję.

W pseudokodzie,  może być zdefiniowane podobnie do:

rawequal
To jest równoważne do  z takim wyjątkiem, że ignoruje dowolną metametodę __eq.

rawget
To jest równoważne do  z takim wyjątkiem, że ignoruje dowolną metametodę __index.

rawset
To jest równoważne do  z takim wyjątkiem, że ignoruje dowolną metametodę __newindex.

select
Jeśli  jest liczbą, to zwraca wszystkie argumenty w   po tym indeksie. Jeśli  jest łańcuchem tekstowym '#', to zwraca liczbę argumentów w.

Innymi słowy  to coś mniej więcej poniżej z takim wyjątkiem, że działa prawidłowo nawet jeśli   zawiera wartości nil (zobacz dokumentację dla # i unpack wskazującą na takie problemy).

setmetatable
Ustawia metatablicę w tablicy. może być nil, lecz musi być jawnie dostarczona.

If the current metatable has a __metatable field,  will throw an error.

tonumber
Próbuje zamienić  na liczbę. Jeśli to już jest liczba lub łańcuch tekstowy zamienialny na liczbę, to  zwraca tę liczbę; w przeciwnym razie zwraca nil.

Opcjonalna  (domyślnie 10) określa podstawę systemu pozycyjnego do interpretacji liczby. Podstawa może przyjąć wartości całkowite od 2 do 36 włącznie. Dla podstaw większych od 10, litera 'A' (wielka lub mała) oznacza 10, 'B' oznacza 11, itd. aż do 'Z' oznaczającego 35.

Dla podstawy 10, wartość może mieć ułamek dziesiętny, być wyrażona w notacji naukowej, i mieć przedrostek „0x” aby wskazać podstawę 16. Dla innych podstaw akceptowane są tylko liczby całkowite bez znaku.

tostring
Zamienia  na łańcuch tekstowy. Zobacz Typy danych powyżej, aby zobaczyć szczegóły jak poszczególne typy są zamieniane.

Standardowe zachowanie dla tablic może być zmienione przez dostarczenie metametody __tostring. Jeśli taka metametoda istnieje to wywołanie funkcji tostring zwróci pojedynczą wartość uzyskaną przez  zamiast domyślnej.

type
Zwraca typ wartości  jako łańcuch tekstowy: ,  ,  ,  ,   lub.

unpack
Zwraca wartości z podanej tablicy, coś jak  gdyby to zapisać ręcznie. Domyślną wartością dla  jest 1, a dla   to , które są również przyjmowane gdy przekazane zostanie nil.

Należy pamiętać, że wyniki nie są deterministyczne jeśli  jest nil lub niepodane; zobacz szczegóły w sekcji Operator długości.

xpcall
Prawie to samo co  z takim wyjątkiem, że komunikat błędu jest przekazany do funkcji   przed powrotem.

W pseudokodzie  może być zdefiniowane podobnie do:

debug.traceback
Zwraca łańcuch tekstowy z raportem ze ścieżką wywołań na stosie. Opcjonalny łańcuch tekstowy z komunikatem jest umieszczany na początku raportu. Opcjonalny numer poziomu określa od którego poziomu wywołań stosu rozpocząć tworzenie raportu.

math.abs
Zwraca moduł liczby.

math.acos
Zwraca arcus cosinus z  (w radianach)

math.asin
Zwraca arcus sinus z  (w radianach)

math.atan
Zwraca arcus tangens z  (w radianach)

math.atan2
Zwraca arcus tangens z  (w radianach), używając znaków z obu argumentów aby ustalić właściwą ćwiartkę wyniku.

math.ceil
Zwraca najmniejszą liczbę całkowitą większą lub równą.

math.cos
Zwraca cosinus z  (w radianach)

math.cosh
Zwraca cosinus hiperboliczny z.

math.deg
Zamienia kąt  z radianów na stopnie.

math.exp
Zwraca wartość $$e^x$$.

math.floor
Zwraca największą liczbę całkowitą mniejszą lub równą.

math.fmod
Zwraca resztę z dzielenia  przez   zaokrąglając iloraz w kierunku zera.

math.frexp
Zwraca dwie wartości  i   takie, że:


 * Jeśli  jest skończone i różne od zera: $$x = m \times 2^e$$, gdzie   jest liczbą całkowitą, a moduł   mieści się w przedziale $$[0.5, 1)$$
 * Jeśli  jest zerem:   i   są równe 0
 * Jeśli  to NaN lub nieskończoność:   równa się , a   jest nieokreślone

math.huge
Wartość oznaczająca dodatnią nieskończoność; większa lub równa od dowolnej innej wartości liczbowej.

math.ldexp
zwraca $$m \times 2^e$$ ( powinien być liczbą całkowitą).

math.log
Zwraca logarytm naturalny z.

math.log10
Zwraca logarytm dziesiętny z.

math.max
Zwraca największą wartość z podanych argumentów.

Zachowanie z argumentami NaN jest nieokreślone. W bieżącej implementacji zwrócone będzie NaN jeśli  jest równe NaN, lecz wszystkie pozostałe wartości NaN będą zignorowane.

math.min
Zwraca najmniejszą wartość z podanych argumentów.

Zachowanie z argumentami NaN jest nieokreślone. W bieżącej implementacji zwrócone będzie NaN jeśli  jest równe NaN, lecz wszystkie pozostałe wartości NaN będą zignorowane.

math.modf
Zwraca dwie liczby, część całkowitą z  i część ułamkową z.

math.pi
Zwraca wartość $$\pi$$.

math.pow
Równoważne z.

math.rad
Zamienia wartość kąta  ze stopni na radiany.

math.random
Zwraca liczbę pseudolosową.

Argumenty  i   można pominąć, lecz jeśli są podane to muszą być zamienialne na liczby całkowite.


 * Bez argumentów zwraca liczbę rzeczywistą z przedziału $$[0,1)$$
 * Z jednym argumentem zwraca liczbę całkowitą z przedziału $$[1,m]$$
 * Z dwoma argumentami zwraca liczbę całkowitą z przedziału $$[m,n]$$

math.randomseed
Ustawia  jako  ziarno dla generatora liczb pseudolosowych.

Należy pamiętać, że używanie tego samego ziarna spowoduje, że  będzie generowało takie same sekwencje liczb.

math.sin
Zwraca sinus z  (w radianach)

math.sinh
Zwraca sinus hiperboliczny z.

math.sqrt
Zwraca pierwiastek kwadratowy z. Równoważne z.

math.tan
Zwraca tangens z  (w radianach).

math.tanh
Zwraca tangens hiperboliczny z.

os.clock
Zwraca przybliżony czas w sekundach używania procesora przez program.

os.date

 * Dla bardziej wszechstronnego formatowania daty można skorzystać z  z biblioteki językowej

Zwraca łańcuch tekstowy lub tablicę zawierającą datę i czas sformatowane zgodnie z formate w. Jeśli format jest pominięty lub nil to będzie użyty „%c”.

Jeśli podano, to będzie on sformatowany (zobacz  ). W przeciwnym razie zostanie użyty czas bieżący.

Jeśli  zaczyna się na '!' to data będzie sformatowana jako UTC zamiast lokalnego czasu serwera. Jeśli po tym opcjonalnym znaku znajduje się łańcuch „*t” to funkcja zwraca tablicę z następującymi polami:


 * year (pełny rok)
 * month (miesiąc: 1–12)
 * day (dzień: 1–31)
 * hour (godzina: 0–23)
 * min (minuta: 0–59)
 * sec (sekunda: 0–60)
 * wday (dzień tygodnia: niedziela to 1)
 * yday (numer dnia w roku)
 * isdst (flaga czasu letniego, zmienna logiczna; pole może nie istnieć jeśli taka informacja nie jest dostępna)

Jeśli format jest różny od „*t” to funkcja zwraca datę jako łańcuch tekstowy sformatowany zgodnie z regułami takimi jak w funkcji C strftime.

os.difftime
Zwraca liczbę sekund między  a.

os.time
Zwraca liczbę reprezentującą bieżący czas.

Funkcja wywołana bez argumentów zwraca bieżący czas. Jeśli przekazana zostanie tablica to czas zakodowany w tablicy będzie sparsowany. Tablica musi mieć pola „year”, „month” i „day” oraz może zawierać pola „hour” (domyślnie 12), „min” (domyślnie 0), „sec” (domyślnie 0) i „isdst”.

require
Ładuje określony moduł.

Najpierw zagląda do  żeby sprawdzić czy moduł już jest załadowany. Jeśli tak to zwraca.

W przeciwnym razie wywołuje każdą ładowarkę z sekwencji  aby spróbować znaleźć ładowarkę modułu. Jeśli ładowarka jest znaleziona to jest ona wywołana. Wartość uzyskana z ładowarki jest umieszczana w  i zwracana.

Zobacz dokumentację dla  na temat dostępnych ładowarek.

Należy pamiętać, że każdy wymagany moduł jest ładowany w swoim własnym odizolowanym środowisku, tak że nie może eksportować zmiennych globalnych tak jak to jest czasem robione w Lua 5.1. W zamian wszystko co moduł chce wyeksportować powinno być zawarte w tablicy, którą moduł zwraca.

Na przykład jeśli masz moduł „Module:Giving” zawierający co następuje:

Możesz go załadować w innym module w następujący sposób:

package.loaded
Ta tablica przetrzymuje załadowane moduły. Klucze są nazwami modułów, a wartości to wyniki zwracane kiedy moduł był załadowany.

package.loaders
Ta tablica przetrzymuje sekwencję funkcji wyszukujących, które są używane kiedy moduły są ładowane. Każda funkcja wyszukująca jest wywoływana z jednym argumentem, nazwą modułu do załadowania. Jeśli moduł jest znaleziony to wyszukiwarka musi zwrócić funkcję, która dokona właściwego załadowania modułu i zwróci wartość, która będzie wynikiem dla require. W przeciwnym razie musi zwracać nil.

Scribuno dostarcza dwie wyszukiwarki:


 * 1) Wyszukiwanie w   żeby znaleźć funkcję ładowarki
 * 2) Wyszukiwanie w modułach dostarczanych przez Scribunto aby znaleźć nazwę modułu, a jeśli to zawiedzie to wyszukiwanie w przestrzeni nazw  Moduł:. Przedrostek „Moduł:” (albo „Module:”) jest obowiązkowy.

Należy pamiętać, że standardowe ładowarki Lia nie są dostępne.

package.preload
This table holds loader functions, used by the first searcher Scribunto includes in package.loaders.

package.seeall
Ustawia metametodę __index na _G.

Biblioteka łańcuchów tekstowych
We wszystkich łańcuchach tekstowych pierwszy znak jest na pozycji 1, nie 0 jak w C, PHP czy JavaScript. Indeksy mogą być ujemne, w takim przypadku są odliczane od końca łańcucha tekstowego; -1 to ostatni znak w łańcuchu tekstowym, -2 to przedostatni znak, itd.

Biblioteka łańcuchów tekstowych zakłada, że kodowanie znaków jest jednobajtowe. Nie radzi sobie ze znakami w Unikodzie. Aby pracować z Unikodowymi łańcuchami tekstowymi należy skorzystać z odpowiednich metod w biblioteki Scribunto Ustring.

string.byte
Jeśli łańcuch tekstowy jest rozważany jako tablica bajtów to funkcja zwraca bajtowe wartości dla,  , ···,. Domyślna wartość dla  to 1; domyślna wartość dla  to. Identycznie z mw.ustring.byte.

string.char
Przyjmuje zero lub więcej liczb całkowitych. Zwraca łańcuch tekstowy o długości równej liczbie argumentów, w którym każdy znak ma wartość bajtu równą z odpowiednim przekazanym argumentem.

Zobacz mw.ustring.char, która jest podobną funkcją jednak operującą na znakach kodowanych w Unikodzie zamiast na bajtach.

string.find
Szuka pierwszego wystąpienia wartości   w łańcuchu tekstowym. Jeśli znajdzie wystąpienie to  zwraca pozycje w , gdzie to wystąpienie się zaczyna i kończy; w przeciwnym razie zwraca nil. Jeśli wzór ma grupy przechwytywania, to pomyślne odszukanie zwraca również te grupy po dwóch indeksach.

Trzeci opcjonalny liczbowy argument  określa gdzie rozpocząć wyszukiwanie; domyślną wartością jest 1, a może być ujemne. Wartość  jako czwarty argument   jako „magicznych”.

Należy pamiętać, że jeśli argument  jest podany, to musi być również podany argument.

Zobacz mw.ustring.find, która jest podobną funkcją rozszerzającą możliwości tak jak to opisano we Wzory Ustring, oraz gdzie indeks  jest obliczany według pozycji znaków a nie bajtów.

string.format
Zwraca sformatowaną wersję z podanej dynamicznej liczby argumentów następującej po podanym w pierwszym argumencie przepisie, który musi być łańcuchem tekstowym.

Tekstowy łańcuch formatujący używa ograniczonego podzbioru specyfikatorów z funkcji:


 * Rozpoznawane flagi to '-', '+', ' ', '#', i '0'.
 * Wspierane są szerokości pól jako liczby całkowite aż do 99. '*' nie jest wspierana.
 * Wspierane są wartości precyzji jako liczby całkowite aż do 99. '*' nie jest wspierana.
 * Modyfikatory długości nie są wspierane.
 * Rozpoznawane znaczniki konwersji to 'c', 'd', 'i', 'o', 'u', 'x', 'X', 'e', 'E', 'f', 'g', 'G', 's', '%', i niestandardowy 'q'.
 * Wskaźniki pozycji (np. „%2$s”) nie są wspierane.

Znacznik konwersji 'q' jest jak 's', lecz formatuje łańcuch tekstowy w postaci odpowiedniej do bezpiecznego powtórnego odczytania przez interpreter Lua: łańcuch tekstowy jest zapisany miedzy podwójnymi cudzysłowami, a wszystkie podwójne cudzysłowy, nowe linie, bajty zerowe, ukośniki są prawidłowo zamienione na sekwencje specjalne podczas zapisywania wyniku.

Zamiana między łańcuchami tekstowymi a liczbami jest przeprowadzana tak jak to zostało wyspecyfikowane w sekcji Typy danych; inne typy nie są automatycznie zamieniane na łańcuchy tekstowe. Łańcuchy tekstowe zawierające znak NUL (bajtowa wartość 0) nie są obsługiwane prawidłowo.

Identyczne z mw.ustring.format.

string.gmatch
Zwraca funkcję iteratora, która w każdym wywołaniu zwraca następne znalezione grupy zdefiniowane przez  podczas przeszukiwania. Jeśli  nie definiuje żadnej grupy, to zwracany jest pełny znaleziony podłańcuch tekstowy w każdym wywołaniu.

Dla tej funkcji ' ' na początku wzoru nie jest magiczny, gdyż w przeciwnym razie to by uniemożliwiło iterację. Jest on traktowany jak dosłowny znak.

Zobacz podobną funkcję mw.ustring.gmatch, w której wzór jest rozszerzony jak opisano w sekcji Wzory Ustring.

string.gsub
Zwraca kopię, w którym wszystkie (lub pierwsze  , jeśli podano) wystąpienia podtekstu określonego przez   są zamienione przez łańcuch tekstowy określony przez  , który może być łańcuchem tekstowym, tablicą lub funkcją. Funkcja  zwraca również drugą wartość, całkowitą liczbę znalezionych wystąpień podanego wzoru.

Jeśli  jest łańcuchem tekstowym, to jego wartość jest używana jako zamiennik. Znak  rozpoczyna sekwencję specjalną: każdy ciąg w   w postaci  , z n pomiędzy 1 i 9, oznaczającą wartość n-tej znalezionej grupy. Ciąg  oznacza pełne znalezione wyrażenie, a   oznacza pojedynczy   is a table, then the table is queried for every match, using the first capture as the key; if the pattern specifies no captures, then the whole match is used as the key.

If  is a function, then this function is called every time a match occurs, with all captured substrings passed as arguments, in order; if the pattern specifies no captures, then the whole match is passed as a sole argument.

If the value returned by the table query or by the function call is a string or a number, then it is used as the replacement string; otherwise, if it is false or nil, then there is no replacement (that is, the original match is kept in the string).

See mw.ustring.gsub for a similar function in which the pattern is extended as described in Ustring patterns.

string.len
Returns the length of the string, in bytes. Is not confused by ASCII NUL characters. Equivalent to.

See mw.ustring.len for a similar function using Unicode codepoints rather than bytes.

string.lower
Returns a copy of this string with all ASCII uppercase letters changed to lowercase. All other characters are left unchanged.

See mw.ustring.lower for a similar function in which all characters with uppercase to lowercase definitions in Unicode are converted.

string.match
Looks for the first match of  in the string. If it finds one, then  returns the captures from the pattern; otherwise it returns nil. If  specifies no captures, then the whole match is returned.

A third, optional numerical argument  specifies where to start the search; its default value is 1 and can be negative.

See mw.ustring.match for a similar function in which the pattern is extended as described in Ustring patterns and the  offset is in characters rather than bytes.

string.rep
Returns a string that is the concatenation of  copies of the string. Identical to mw.ustring.rep.

string.reverse
Returns a string that is the string  reversed (bytewise).

string.sub
Returns the substring of  that starts at   and continues until  ;   and   can be negative. If  is nil or omitted, -1 is used.

In particular, the call  returns a prefix of   with length , and   returns a suffix of   with length.

See mw.ustring.sub for a similar function in which the offsets are characters rather than bytes.

string.upper
Returns a copy of this string with all ASCII lowercase letters changed to uppercase. All other characters are left unchanged.

See mw.ustring.upper for a similar function in which all characters with lowercase to uppercase definitions in Unicode are converted.

Patterns
Note that Lua's patterns are similar to regular expressions, but are not identical. In particular, note the following differences from regular expressions and PCRE:


 * The quoting character is percent, not backslash.
 * Dot always matches all characters, including newlines.
 * No case-insensitive mode.
 * No alternation (the  operator).
 * Quantifiers (, ,  , and  ) may only be applied to individual characters or character classes, not to capture groups.
 * The only non-greedy quantifier is, which is equivalent to PCRE's   quantifier.
 * No generalized finite quantifier (e.g. the  quantifier in PCRE).
 * The only zero-width assertions are,  , and the   "frontier" pattern; assertions such as PCRE's   or   are not present.
 * Patterns themselves do not recognize character escapes such as '\ddd'. However, since patterns are strings these sort of escapes may be used in the string literals used to create the pattern-string.

Also note that a pattern cannot contain embedded zero bytes (ASCII NUL, ). Use  instead.

Also see Ustring patterns for a similar pattern-matching scheme using Unicode characters.

Character class
A character class is used to represent a set of characters. The following combinations are allowed in describing a character class:


 * x: (where x is not one of the magic characters ) represents the character x itself.
 *  : (a dot) represents all characters.
 *  : represents all ASCII letters.
 *  : represents all ASCII control characters.
 *  : represents all digits.
 *  : represents all ASCII lowercase letters.
 *  : represents all punctuation characters.
 *  : represents all ASCII space characters.
 *  : represents all ASCII uppercase letters.
 *  : represents all ASCII alphanumeric characters.
 *  : represents all hexadecimal digits.
 *  : represents ASCII NUL, the zero byte.
 *  : All characters not in.
 *  : All characters not in.
 *  : All characters not in.
 *  : All characters not in.
 *  : All characters not in.
 *  : All characters not in.
 *  : All characters not in.
 *  : All characters not in.
 *  : All characters not in.
 *  : All characters not in.
 *  : (where x is any non-alphanumeric character) represents the character x. This is the standard way to escape the magic characters. Any punctuation character (even the non magic) can be preceded by a ' ' when used to represent itself in a pattern.
 *  : represents the class which is the union of all characters in set. A range of characters can be specified by separating the end characters of the range with a ' '. All classes  described above can also be used as components in set. All other characters in set represent themselves. For example,   (or  ) represents all alphanumeric characters plus the underscore,   represents the octal digits, and   represents the octal digits plus the lowercase letters plus the ' ' character. The interaction between ranges and classes is not defined. Therefore, patterns like   or   have no meaning.
 *  : represents the complement of set, where set is interpreted as above.

Pattern items
A pattern item can be


 * a single character class, which matches any single character in the class;
 * a single character class followed by ' ', which matches 0 or more repetitions of characters in the class. These repetition items will always match the longest possible sequence;
 * a single character class followed by ' ', which matches 1 or more repetitions of characters in the class. These repetition items will always match the longest possible sequence;
 * a single character class followed by ' ', which also matches 0 or more repetitions of characters in the class. Unlike ' ', these repetition items will always match the shortest possible sequence;
 * a single character class followed by ' ', which matches 0 or 1 occurrence of a character in the class;
 * , for n between 1 and 9; such item matches a substring equal to the n-th captured string (see below);
 * , where x and y are two distinct characters; such item matches strings that start with x, end with y, and where the x and y are balanced. This means that, if one reads the string from left to right, counting +1 for an x and -1 for a y, the ending y is the first y where the count reaches 0. For instance, the item  matches expressions with balanced parentheses.


 * , a frontier pattern; such item matches an empty string at any position such that the next character belongs to set and the previous character does not belong to set. The set set is interpreted as previously described. The beginning and the end of the subject are handled as if they were the character '\0'. Note that frontier patterns were present but undocumented in Lua 5.1, and officially added to Lua in 5.2. The implementation in Lua 5.2.1 is unchanged from that in 5.1.0.

Pattern
A pattern is a sequence of pattern items.

A ' ' at the beginning of a pattern anchors the match at the beginning of the subject string. A ' ' at the end of a pattern anchors the match at the end of the subject string. At other positions, ' ' and ' ' have no special meaning and represent themselves.

Captures
A pattern can contain sub-patterns enclosed in parentheses; they describe captures. When a match succeeds, the substrings of the subject string that match captures are stored ("captured") for future use. Captures are numbered according to their left parentheses. For instance, in the pattern, the part of the string matching   is stored as the first capture (and therefore has number 1); the character matching   is captured with number 2, and the part matching   has number 3.

Capture references can appear in the pattern string itself, and refer back to text that was captured earlier in the match. For example,  will match any pair of identical lowercase letters, while   will match any 7-letter palindrome.

As a special case, the empty capture  captures the current string position (a number). For instance, if we apply the pattern  on the string , there will be two captures: 3 and 5.

Table library
Most functions in the table library assume that the table represents a sequence.

The functions,  , and   may be available but are deprecated. Use a for loop with pairs, a for loop with ipairs, and the length operator instead.

table.concat
Given an array where all elements are strings or numbers, returns.

The default value for  is the empty string, the default for   is 1, and the default for   is the length of the table. If  is greater than , returns the empty string.

table.insert
Inserts element  at position   in , shifting up other elements to open space, if necessary. The default value for  is the length of the table plus 1, so that a call   inserts   at the end of table.

Elements up to  are shifted; see Length operator for caveats if the table is not a sequence.

table.maxn
Returns the largest positive numerical index of the given table, or zero if the table has no positive numerical indices.

To do this, it iterates over the whole table. This is roughly equivalent to

table.remove
Removes from  the element at position  , shifting down other elements to close the space, if necessary. Returns the value of the removed element. The default value for  is the length of the table, so that a call   removes the last element of table.

Elements up to  are shifted; see Length operator for caveats if the table is not a sequence.

table.sort
Sorts table elements in a given order, in-place, from  to. If  is given, then it must be a function that receives two table elements, and returns true when the first is less than the second (so that   will be true after the sort). If  is not given, then the standard Lua operator   is used instead.

The sort algorithm is not stable; that is, elements considered equal by the given order may have their relative positions changed by the sort.

Scribunto libraries
All Scribunto libraries are located in the table.

mw.addWarning
Adds a warning which is displayed above the preview when previewing an edit. is parsed as wikitext.

mw.allToString
Calls tostring on all arguments, then concatenates them with tabs as separators.

mw.clone
Creates a deep copy of a value. All tables (and their metatables) are reconstructed from scratch. Functions are still shared, however.

mw.getCurrentFrame
Returns the current frame object, typically the frame object from the most recent.

mw.incrementExpensiveFunctionCount
Adds one to the "expensive parser function" count, and throws an exception if it exceeds the limit (see ).

mw.isSubsting
Returns true if the current  is being substed, false otherwise. See Returning text above for discussion on differences when substing versus not substing.

mw.loadData
Sometimes a module needs large tables of data; for example, a general-purpose module to convert units of measure might need a large table of recognized units and their conversion factors. And sometimes these modules will be used many times in one page. Parsing the large data table for every  can use a significant amount of time. To avoid this issue,  is provided.

works like, with the following differences:


 * The loaded module is evaluated only once per page, rather than once per  call.
 * The loaded module is not recorded in.
 * The value returned from the loaded module must be a table. Other data types are not supported.
 * The returned table (and all subtables) may contain only booleans, numbers, strings, and other tables. Other data types, particularly functions, are not allowed.
 * The returned table (and all subtables) may not have a metatable.
 * All table keys must be booleans, numbers, or strings.
 * The table actually returned by  has metamethods that provide read-only access to the table returned by the module. Since it does not contain the data directly,   and   will work but other methods, including ,  , and the functions in the Table library, will not work correctly.

The hypothetical unit-conversion module mentioned above might store its code in "Module:Convert" and its data in "Module:Convert/data", and "Module:Convert" would use  to efficiently load the data.

mw.dumpObject
Serializes  to a human-readable representation, then returns the resulting string.

mw.log
Passes the arguments to mw.allToString, then appends the resulting string to the log buffer.

In the debug console, the function  is an alias for this function.

mw.logObject
Calls mw.dumpObject and appends the resulting string to the log buffer. If  is given, it will be added to the log buffer followed by an equals sign before the serialized string is appended (i.e. the logged text will be "prefix = object-string").

Frame object
The frame object is the interface to the parameters passed to, and to the parser.

frame.args
A table for accessing the arguments passed to the frame. For example, if a module is called from wikitext with

then  will return ,   will return  , and   (or  ) will return. It is also possible to iterate over arguments using  or.

Note that values in this table are always strings;  may be used to convert them to numbers, if necessary. Keys, however, are numbers even if explicitly supplied in the invocation:  gives string values   and   indexed by numeric keys   and.

As in MediaWiki template invocations, named arguments will have leading and trailing whitespace removed from both the name and the value before they are passed to Lua, whereas unnamed arguments will not have whitespace stripped.

For performance reasons,  uses a metatable, rather than directly containing the arguments. Argument values are requested from MediaWiki on demand. This means that most other table methods will not work correctly, including,  , and the functions in the Table library.

If preprocessor syntax such as template invocations and triple-brace arguments are included within an argument to #invoke, they will be expanded before being passed to Lua. If certain special tags written in XML notation, such as,  ,   and  , are included as arguments to #invoke, then these tags will be converted to "strip markers" — special strings which begin with a delete character (ASCII 127), to be replaced with HTML after they are returned from #invoke.

frame:callParserFunction

 * Note the use of named arguments.

Call a parser function, returning an appropriate string. Whenever possible, native Lua functions or Scribunto library functions should be preferred to this interface.

The following calls are approximately equivalent to the indicated wikitext:

Note that, as with frame:expandTemplate, the function name and arguments are not preprocessed before being passed to the parser function.

frame:expandTemplate

 * Note the use of named arguments.

This is transclusion. The call

frame:expandTemplate{ title = 'template', args = { 'arg1', 'arg2', name = 'arg3' } }

does roughly the same thing from Lua that  does in wikitext. As in transclusion, if the passed title does not contain a namespace prefix it will be assumed to be in the Template: namespace.

Note that the title and arguments are not preprocessed before being passed into the template:

frame:extensionTag
This is equivalent to a call to frame:callParserFunction with function name  and with   prepended to.

frame:getParent
Called on the frame created by, returns the frame for the page that called. Called on that frame, returns nil.

For instance, if the template  contains the code , and a page transcludes that template and supplies arguments to it , calling   in Module:ModuleName will return.

frame:getTitle
Returns the title associated with the frame as a string. For the frame created by, this is the title of the module invoked.

frame:newChild

 * Note the use of named arguments.

Create a new Frame object that is a child of the current frame, with optional arguments and title.

This is mainly intended for use in the debug console for testing functions that would normally be called by. The number of frames that may be created at any one time is limited.

frame:preprocess
This expands wikitext in the context of the frame, i.e. templates, parser functions, and parameters such as  are expanded. Certain special tags written in XML-style notation, such as,  ,   and  , will be replaced with "strip markers" &mdash; special strings which begin with a delete character (ASCII 127), to be replaced with HTML after they are returned from.

If you are expanding a single template, use  instead of trying to construct a wikitext string to pass to this method. It's faster and less prone to error if the arguments contain pipe characters or other wikimarkup.

frame:getArgument
Gets an object for the specified argument, or nil if the argument is not provided.

The returned object has one method,, that returns the expanded wikitext for the argument.

frame:newParserValue
Returns an object with one method,, that returns the result of.

frame:newTemplateParserValue

 * Note the use of named arguments.

Returns an object with one method,, that returns the result of   called with the given arguments.

frame:argumentPairs
Same as. Included for backwards compatibility.

mw.hash.hashValue
Hashes a string value with the specified algorithm. Valid algorithms may be fetched using mw.hash.listAlgorithms.

mw.hash.listAlgorithms
Returns a list of supported hashing algorithms, for use in mw.hash.hashValue.

HTML library
is a fluent interface for building complex HTML from Lua. A mw.html object can be created using.

Functions documented as  are available on the global   table; functions documented as   are methods of an mw.html object (see  ).

A basic example could look like this:

mw.html.create
Creates a new mw.html object containing a  html element. You can also pass an empty string or nil as  in order to create an empty mw.html object.

can be a table with the following keys:


 * : Force the current tag to be self-closing, even if mw.html doesn't recognize it as self-closing
 * : Parent of the current mw.html instance (intended for internal usage)

mw.html:node
Appends a child mw.html node to the current mw.html instance. If a nil parameter is passed, this is a no-op. A node is a string representation of an html element.

mw.html:wikitext
Appends an undetermined number of wikitext strings to the mw.html object.

Note that this stops at the first nil item.

mw.html:newline
Appends a newline to the mw.html object.

mw.html:tag
Appends a new child node with the given  to the builder, and returns a mw.html instance representing that new node. The  parameter is identical to that of

mw.html:attr
Set an HTML attribute with the given  and   on the node. Alternatively a table holding name->value pairs of attributes to set can be passed. In the first form, a value of nil causes any attribute with the given name to be unset if it was previously set.

mw.html:getAttr
Get the value of a html attribute previously set using  with the given.

mw.html:addClass
Adds a class name to the node's class attribute. If a nil parameter is passed, this is a no-op.

mw.html:css
Set a CSS property with the given  and   on the node. Alternatively a table holding name->value pairs of properties to set can be passed. In the first form, a value of nil causes any property with the given name to be unset if it was previously set.

mw.html:cssText
Add some raw  to the node's style attribute. If a nil parameter is passed, this is a no-op.

mw.html:done
Returns the parent node under which the current node was created. Like jQuery.end, this is a convenience function to allow the construction of several child nodes to be chained together into a single statement.

mw.html:allDone
Like, but traverses all the way to the root node of the tree and returns it.

Language library
Language codes are described at language code. Many of MediaWiki's language codes are similar to IETF language tags, but not all MediaWiki language codes are valid IETF tags or vice versa.

Functions documented as  are available on the global   table; functions documented as   are methods of a language object (see  ).

mw.language.fetchLanguageName
The full name of the language for the given language code: native name (language autonym) by default, name translated in target language if a value is given for.

mw.language.fetchLanguageNames
Fetch the list of languages known to MediaWiki, returning a table mapping language code to language name.

By default the name returned is the language autonym; passing a language code for  returns all names in that language.

By default, only language names known to MediaWiki are returned; passing  for   will return all available languages (e.g. from Extension:CLDR), while passing   will include only languages having customized messages included with MediaWiki core or enabled extensions. To explicitly select the default,  may be passed.

mw.language.getContentLanguage
Returns a new language object for the wiki's default content language.

mw.language.getFallbacksFor
Returns a list of MediaWiki's fallback language codes for the specified code.

mw.language.isKnownLanguageTag
Returns true if a language code is known to MediaWiki.

A language code is "known" if it is a "valid built-in code" (i.e. it returns true for ) and returns a non-empty string for.

mw.language.isSupportedLanguage
Checks whether any localisation is available for that language code in MediaWiki.

A language code is "supported" if it is a "valid" code (returns true for ), contains no uppercase letters, and has a message file in the currently-running version of MediaWiki.

It is possible for a language code to be "supported" but not "known" (i.e. returning true for ). Also note that certain codes are "supported" despite  returning false.

mw.language.isValidBuiltInCode
Returns true if a language code is of a valid form for the purposes of internal customisation of MediaWiki.

The code may not actually correspond to any known language.

A language code is a "valid built-in code" if it is a "valid" code (i.e. it returns true for ); consists of only ASCII letters, numbers, and hyphens; and is at least two characters long.

Note that some codes are "supported" (i.e. returning true from ) even though this function returns false.

mw.language.isValidCode
Returns true if a language code string is of a valid form, whether or not it exists. This includes codes which are used solely for customisation via the MediaWiki namespace.

The code may not actually correspond to any known language.

A language code is valid if it does not contain certain unsafe characters (colons, single- or double-quotes, slashs, backslashs, angle brackets, ampersands, or ASCII NULs) and is otherwise allowed in a page title.

mw.language.new
Creates a new language object. Language objects do not have any publicly accessible properties, but they do have several methods, which are documented below.

There is a limit on the number of distinct language codes that may be used on a page. Exceeding this limit will result in errors.

mw.language:getCode
Returns the language code for this language object.

mw.language:getFallbackLanguages
Returns a list of MediaWiki's fallback language codes for this language object. Equivalent to.

mw.language:isRTL
Returns true if the language is written right-to-left, false if it is written left-to-right.

mw.language:lc
Converts the string to lowercase, honoring any special rules for the given language.

When the Ustring library is loaded, the mw.ustring.lower function is implemented as a call to.

mw.language:lcfirst
Converts the first character of the string to lowercase, as with lang:lc.

mw.language:uc
Converts the string to uppercase, honoring any special rules for the given language.

When the Ustring library is loaded, the mw.ustring.upper function is implemented as a call to.

mw.language:ucfirst
Converts the first character of the string to uppercase, as with lang:uc.

mw.language:caseFold
Converts the string to a representation appropriate for case-insensitive comparison. Note that the result may not make any sense when displayed.

mw.language:formatNum
Formats a number with grouping and decimal separators appropriate for the given language. Given 123456.78, this may produce "123,456.78", "123.456,78", or even something like "١٢٣٬٤٥٦٫٧٨" depending on the language and wiki configuration.

The  is a table of options, which can be:


 * : Set true to omit grouping separators.

mw.language:formatDate
Formats a date according to the given format string. If  is omitted, the default is the current time. The value for  must be a boolean or nil; if true, the time is formatted in the wiki's local time rather than in UTC.

The format string and supported values for  are identical to those for the #time parser function from Extension:ParserFunctions. Note however that backslashes may need to be doubled in a Lua string literal, since Lua also uses backslash as an escape character while wikitext does not:

mw.language:formatDuration
Breaks a duration in seconds into more human-readable units, e.g. 12345 to 3 hours, 25 minutes and 45 seconds, returning the result as a string.

, if given, is a table with values naming the interval units to use in the response. These include 'millennia', 'centuries', 'decades', 'years', 'weeks', 'days', 'hours', 'minutes', and 'seconds'.

mw.language:parseFormattedNumber
This takes a number as formatted by lang:formatNum and returns the actual number. In other words, this is basically a language-aware version of.

mw.language:convertPlural
This chooses the appropriate grammatical form from  (which must be a sequence table) or   based on the number. For example, in English you might use  or   to generate grammatically-correct text whether there is only 1 sock or 200 socks.

The necessary values for the sequence are language-dependent, see localization of magic words and translatewiki's FAQ on PLURAL for some details.

mw.language:convertGrammar

 * Note the different parameter order between the two aliases.  matches the order of the method of the same name on MediaWiki's Language object, while   matches the order of the parser function of the same name, documented at Special:MyLanguage/Help:Magic words.

This chooses the appropriate inflected form of  for the given inflection code.

The possible values for  and   are language-dependent, see Special:MyLanguage/Help:Magic words and translatewiki:Grammar for some details.

mw.language:gender
Chooses the string corresponding to the gender of, which may be "male", "female", or a registered user name.

mw.language:getArrow
Returns a Unicode arrow character corresponding to :


 * forwards: Either "→" or "←" depending on the directionality of the language.
 * backwards: Either "←" or "→" depending on the directionality of the language.
 * left: "←"
 * right: "→"
 * up: "↑"
 * down: "↓"

mw.language:getDir
Returns "ltr" or "rtl", depending on the directionality of the language.

mw.language:getDirMark
Returns a string containing either U+200E (the left-to-right mark) or U+200F (the right-to-left mark), depending on the directionality of the language and whether  is a true or false value.

mw.language:getDirMarkEntity
Returns "&amp;lrm;" or "&amp;rlm;", depending on the directionality of the language and whether  is a true or false value.

mw.language:getDurationIntervals
Breaks a duration in seconds into more human-readable units, e.g. 12345 to 3 hours, 25 minutes and 45 seconds, returning the result as a table mapping unit names to numbers.

, if given, is a table with values naming the interval units to use in the response. These include 'millennia', 'centuries', 'decades', 'years', 'days', 'hours', 'minutes', and 'seconds'.

Message library
This library is an interface to the localisation messages and the MediaWiki: namespace.

Functions documented as  are available on the global   table; functions documented as   are methods of a message object (see  ).

mw.message.new
Creates a new message object for the given message.

The message object has no properties, but has several methods documented below.

mw.message.newFallbackSequence
Creates a new message object for the given messages (the first one that exists will be used).

The message object has no properties, but has several methods documented below.

mw.message.newRawMessage
Creates a new message object, using the given text directly rather than looking up an internationalized message. The remaining parameters are passed to the new object's  method.

The message object has no properties, but has several methods documented below.

mw.message.rawParam
Wraps the value so that it will not be parsed as wikitext by.

mw.message.numParam
Wraps the value so that it will automatically be formatted as by. Note this does not depend on the Language library actually being available.

mw.message.getDefaultLanguage
Returns a Language object for the default language.

mw.message:params
Add parameters to the message, which may be passed as individual arguments or as a sequence table. Parameters must be numbers, strings, or the special values returned by mw.message.numParam or mw.message.rawParam. If a sequence table is used, parameters must be directly present in the table; references using the __index metamethod will not work.

Returns the  object, to allow for call chaining.

mw.message:rawParams
Like params, but has the effect of passing all the parameters through mw.message.rawParam first.

Returns the  object, to allow for call chaining.

mw.message:numParams
Like params, but has the effect of passing all the parameters through mw.message.numParam first.

Returns the  object, to allow for call chaining.

mw.message:inLanguage
Specifies the language to use when processing the message. may be a string or a table with a  method (i.e. a Language object).

The default language is the one returned by.

Returns the  object, to allow for call chaining.

mw.message:useDatabase
Specifies whether to look up messages in the MediaWiki: namespace (i.e. look in the database), or just use the default messages distributed with MediaWiki.

The default is true.

Returns the  object, to allow for call chaining.

mw.message:plain
Substitutes the parameters and returns the message wikitext as-is. Template calls and parser functions are intact.

mw.message:exists
Returns a boolean indicating whether the message key exists.

mw.message:isBlank
Returns a boolean indicating whether the message key has content. Returns true if the message key does not exist or the message is the empty string.

mw.message:isDisabled
Returns a boolean indicating whether the message key is disabled. Returns true if the message key does not exist or if the message is the empty string or the string "-".

mw.site.currentVersion
A string holding the current version of MediaWiki.

mw.site.scriptPath
The value of.

mw.site.server
The value of.

mw.site.siteName
The value of.

mw.site.stylePath
The value of.

mw.site.namespaces
Table holding data for all namespaces, indexed by number.

The data available is:


 * id: Namespace number.
 * name: Local namespace name.
 * canonicalName: Canonical namespace name.
 * displayName: Set on namespace 0, the name to be used for display (since the name is often the empty string).
 * hasSubpages: Whether subpages are enabled for the namespace.
 * hasGenderDistinction: Whether the namespace has different aliases for different genders.
 * isCapitalized: Whether the first letter of pages in the namespace is capitalized.
 * isContent: Whether this is a content namespace.
 * isIncludable: Whether pages in the namespace can be transcluded.
 * isMovable: Whether pages in the namespace can be moved.
 * isSubject: Whether this is a subject namespace.
 * isTalk: Whether this is a talk namespace.
 * defaultContentModel: The default content model for the namespace, as a string.
 * aliases: List of aliases for the namespace.
 * subject: Reference to the corresponding subject namespace's data.
 * talk: Reference to the corresponding talk namespace's data.
 * associated: Reference to the associated namespace's data.

A metatable is also set that allows for looking up namespaces by name (localized or canonical). For example, both  and   will return information about the Project namespace.

mw.site.contentNamespaces
Table holding just the content namespaces, indexed by number. See mw.site.namespaces for details.

mw.site.subjectNamespaces
Table holding just the subject namespaces, indexed by number. See mw.site.namespaces for details.

mw.site.talkNamespaces
Table holding just the talk namespaces, indexed by number. See mw.site.namespaces for details.

mw.site.stats
Table holding site statistics. Available statistics are:


 * pages: Number of pages in the wiki.
 * articles: Number of articles in the wiki.
 * files: Number of files in the wiki.
 * edits: Number of edits in the wiki.
 * views: Number of views in the wiki. Not available if is set.
 * users: Number of users in the wiki.
 * activeUsers: Number of active users in the wiki.
 * admins: Number of users in group 'sysop' in the wiki.

mw.site.stats.pagesInCategory


Gets statistics about the category. If  is unspecified, nil, or "*", returns a table with the following properties:


 * all: Total pages, files, and subcategories.
 * subcats: Number of subcategories.
 * files: Number of files.
 * pages: Number of pages.

If  is one of the above keys, just the corresponding value is returned instead.

Each new category queried will increment the expensive function count.

mw.site.stats.pagesInNamespace
Returns the number of pages in the given namespace (specify by number).

mw.site.stats.usersInGroup
Returns the number of users in the given group.

mw.site.interwikiMap
Returns a table holding data about available interwiki prefixes. If  is the string "local", then only data for local interwiki prefixes is returned. If  is the string "!local", then only data for non-local prefixes is returned. If no filter is specified, data for all prefixes is returned. A "local" prefix in this context is one that is for the same project. For example, on the English Wikipedia, other-language Wikipedias are considered local, while Wiktionary and such are not.

Keys in the table returned by this function are interwiki prefixes, and the values are subtables with the following properties:


 * prefix - the interwiki prefix.
 * url - the URL that the interwiki points to. The page name is represented by the parameter $1.
 * isProtocolRelative - a boolean showing whether the URL is protocol-relative.
 * isLocal - whether the URL is for a site in the current project.
 * isCurrentWiki - whether the URL is for the current wiki.
 * isTranscludable - whether pages using this interwiki prefix are transcludable. This requires scary transclusion, which is disabled on Wikimedia wikis.
 * isExtraLanguageLink - whether the interwiki is listed in.
 * displayText - for links listed in $wgExtraInterlanguageLinkPrefixes, this is the display text shown for the interlanguage link. Nil if not specified.
 * tooltip - for links listed in $wgExtraInterlanguageLinkPrefixes, this is the tooltip text shown when users hover over the interlanguage link. Nil if not specified.

Text library
The text library provides some common text processing functions missing from the String library and the Ustring library. These functions are safe for use with UTF-8 strings.

mw.text.decode
Replaces HTML entities in the string with the corresponding characters.

If  is omitted or false, the only named entities recognized are '&amp;lt;', '&amp;gt;', '&amp;amp;', '&amp;quot;', and '&amp;nbsp;'. Otherwise, the list of HTML5 named entities to recognize is loaded from PHP's function.

mw.text.encode
Replaces characters in a string with HTML entities. Characters '<', '>', '&', '"', and the non-breaking space are replaced with the appropriate named entities; all others are replaced with numeric entities.

If  is supplied, it should be a string as appropriate to go inside brackets in a Ustring pattern, i.e. the "set" in. The default charset is  (the space at the end is the non-breaking space, U+00A0).

mw.text.jsonDecode
Decodes a JSON string. is 0 or a combination (use ) of the flags   and.

Normally JSON's zero-based arrays are renumbered to Lua one-based sequence tables; to prevent this, pass.

To relax certain requirements in JSON, such as no terminal comma in arrays or objects, pass. This is not recommended.

Limitations:


 * Decoded JSON arrays may not be Lua sequences if the array contains null values.
 * JSON objects will drop keys having null values.
 * It is not possible to directly tell whether the input was a JSON array or a JSON object with sequential integer keys.
 * A JSON object having sequential integer keys beginning with 1 will decode to the same table structure as a JSON array with the same values, despite these not being at all equivalent, unless  is used.

mw.text.jsonEncode
Encode a JSON string. Errors are raised if the passed value cannot be encoded in JSON. is 0 or a combination (use ) of the flags   and.

Normally Lua one-based sequence tables are encoded as JSON zero-based arrays; when  is set in , zero-based sequence tables are encoded as JSON arrays.

Limitations:


 * Empty tables are always encoded as empty arrays, not empty objects.
 * Sequence tables cannot be encoded as JSON objects without adding a "dummy" element.
 * To produce objects or arrays with nil values, a tricky implementation of the  metamethod is required.
 * A Lua table having sequential integer keys beginning with 0 will encode as a JSON array, the same as a Lua table having integer keys beginning with 1, unless  is used.
 * When both a number and the string representation of that number are used as keys in the same table, behavior is unspecified.

mw.text.killMarkers
Removes all MediaWiki strip markers from a string.

mw.text.listToText
Join a list, prose-style. In other words, it's like  but with a different separator before the final item.

The default separator is taken from MediaWiki:comma-separator in the wiki's content language, and the default conjuction is MediaWiki:and concatenated with MediaWiki:word-separator.

Examples, using the default values for the messages:

-- Returns the empty string mw.text.listToText( {} ) -- Returns "1" mw.text.listToText( { 1 } ) -- Returns "1 and 2" mw.text.listToText( { 1, 2 } ) -- Returns "1, 2, 3, 4 and 5" mw.text.listToText( { 1, 2, 3, 4, 5 } ) -- Returns "1; 2; 3; 4 or 5" mw.text.listToText( { 1, 2, 3, 4, 5 }, '; ', ' or ' )

mw.text.nowiki
Replaces various characters in the string with HTML entities to prevent their interpretation as wikitext. This includes:


 * The following characters: '"', '&', "'", '<', '=', '>', '[', ']', '{', '|', '}'
 * The following characters at the start of the string or immediately after a newline: '#', '*', ':', ';', space, tab ('\t')
 * Blank lines will have one of the associated newline or carriage return characters escaped
 * "" at the start of the string or immediately after a newline will have the first '-' escaped
 * "__" will have one underscore escaped
 * "://" will have the colon escaped
 * A whitespace character following "ISBN", "RFC", or "PMID" will be escaped

mw.text.split
Splits the string into substrings at boundaries matching the Ustring pattern. If  is specified and true,   will be interpreted as a literal string rather than as a Lua pattern (just as with the parameter of the same name for  ). Returns a table containing the substrings.

For example,  would return a table.

If  matches the empty string,   will be split into individual characters.

mw.text.gsplit
Returns an iterator function that will iterate over the substrings that would be returned by the equivalent call to.

mw.text.tag

 * Note the use of named arguments.

Generates an HTML-style tag for.

If  is given, it must be a table with string keys. String and number values are used as the value of the attribute; boolean true results in the key being output as an HTML5 valueless parameter; boolean false skips the key entirely; and anything else is an error.

If  is not given (or is nil), only the opening tag is returned. If  is boolean false, a self-closed tag is returned. Otherwise it must be a string or number, in which case that content is enclosed in the constructed opening and closing tag. Note the content is not automatically HTML-encoded; use mw.text.encode if needed.

For properly returning extension tags such as, use frame:extensionTag instead.

mw.text.trim
Remove whitespace or other characters from the beginning and end of a string.

If  is supplied, it should be a string as appropriate to go inside brackets in a Ustring pattern, i.e. the "set" in. The default charset is ASCII whitespace,.

mw.text.truncate
Truncates  to the specified length, adding   if truncation was performed. If length is positive, the end of the string will be truncated; if negative, the beginning will be removed. If  is given and true, the resulting string including ellipsis will not be longer than the specified length.

The default value for  is taken from MediaWiki:ellipsis in the wiki's content language.

Examples, using the default "..." ellipsis:

-- Returns "foobarbaz" mw.text.truncate( "foobarbaz", 9 ) -- Returns "fooba..." mw.text.truncate( "foobarbaz", 5 ) -- Returns "...arbaz" mw.text.truncate( "foobarbaz", -5 ) -- Returns "foo..." mw.text.truncate( "foobarbaz", 6, nil, true ) -- Returns "foobarbaz", because that's shorter than "foobarba..." mw.text.truncate( "foobarbaz", 8 )

mw.text.unstripNoWiki
Replaces MediaWiki &lt;nowiki&gt; strip markers with the corresponding text. Other types of strip markers are not changed.

mw.text.unstrip
Equivalent to.

This no longer reveals the HTML behind special page transclusion, &lt;ref&gt; tags, and so on as it did in earlier versions of Scribunto.

mw.title.equals
Test for whether two titles are equal. Note that fragments are ignored in the comparison.

mw.title.compare
Returns -1, 0, or 1 to indicate whether the title  is less than, equal to, or greater than title.

This compares titles by interwiki prefix (if any) as strings, then by namespace number, then by the unprefixed title text as a string. These string comparisons use Lua's standard  operator.

mw.title.getCurrentTitle
Returns the title object for the current page.

mw.title.new


Creates a new title object.

If a number  is given, an object is created for the title with that page_id. The title referenced will be counted as linked from the current page. If the page_id does not exist, returns nil. The expensive function count will be incremented if the title object created is not for a title that has already been loaded.

If a string  is given instead, an object is created for that title (even if the page does not exist). If the text string does not specify a namespace,  (which may be any key found in  ) will be used. If the text is not a valid title, nil is returned.

mw.title.makeTitle
Creates a title object with title  in namespace , optionally with the specified   and   prefix. may be any key found in. If the resulting title is not valid, returns nil.

Note that, unlike, this method will always apply the specified namespace. For example,  will create an object for the page Template:Module:Foo, while   will create an object for the page Module:Foo.

Title objects
A title object has a number of properties and methods. Most of the properties are read-only.

Note that fields ending with  return titles as string values whereas the fields ending with   return title objects.


 * id: The page_id. 0 if the page does not exist., and the page will be recorded as a link.
 * interwiki: The interwiki prefix, or the empty string if none.
 * namespace: The namespace number.
 * fragment: The fragment, or the empty string. May be assigned.
 * nsText: The text of the namespace for the page.
 * subjectNsText: The text of the subject namespace for the page.
 * text: The title of the page, without the namespace or interwiki prefixes.
 * prefixedText: The title of the page, with the namespace and interwiki prefixes.
 * fullText: The title of the page, with the namespace and interwiki prefixes and the fragment.
 * rootText: If this is a subpage, the title of the root page without prefixes. Otherwise, the same as.
 * baseText: If this is a subpage, the title of the page it is a subpage of without prefixes. Otherwise, the same as.
 * subpageText: If this is a subpage, just the subpage name. Otherwise, the same as.
 * canTalk: Whether the page for this title could have a talk page.
 * exists: Whether the page exists. Alias for file.exists for Media-namespace titles. For File-namespace titles this checks the existence of the file description page, not the file itself., and the page will be recorded as a link.
 * file, fileExists: See below.
 * isContentPage: Whether this title is in a content namespace.
 * isExternal: Whether this title has an interwiki prefix.
 * isLocal: Whether this title is in this project. For example, on the English Wikipedia, any other Wikipedia is considered "local" while Wiktionary and such are not.
 * isRedirect: Whether this is the title for a page that is a redirect., and the page will be recorded as a link.
 * isSpecialPage: Whether this is the title for a possible special page (i.e. a page in the Special: namespace).
 * isSubpage: Whether this title is a subpage of some other title.
 * isTalkPage: Whether this is a title for a talk page.
 * isSubpageOf( title2 ): Whether this title is a subpage of the given title.
 * inNamespace( ns ): Whether this title is in the given namespace. Namespaces may be specified by anything that is a key found in.
 * inNamespaces( ... ): Whether this title is in any of the given namespaces. Namespaces may be specified by anything that is a key found in.
 * hasSubjectNamespace( ns ): Whether this title's subject namespace is in the given namespace. Namespaces may be specified by anything that is a key found in.
 * contentModel: The content model for this title, as a string., and the page will be recorded as a link.
 * basePageTitle: The same as.
 * rootPageTitle: The same as.
 * talkPageTitle: The same as, or nil if this title cannot have a talk page.
 * subjectPageTitle: The same as.
 * redirectTarget: Returns a title object of the target of the redirect page if the page is a redirect and the page exists, returns false otherwise.
 * protectionLevels: The page's protection levels. This is a table with keys corresponding to each action (e.g., "edit" and "move"). The table values are arrays, the first item of which is a string containing the protection level. If the page is unprotected, either the table values or the array items will be nil..
 * subPageTitle( text ): The same as.
 * partialUrl: Returns  encoded as it would be in a URL.
 * fullUrl( query, proto ): Returns the full URL (with optional query table/string) for this title.  may be specified to control the scheme of the resulting url: "http", "https", "relative" (the default), or "canonical".
 * localUrl( query ): Returns the local URL (with optional query table/string) for this title.
 * canonicalUrl( query ): Returns the canonical URL (with optional query table/string) for this title.
 * getContent: Returns the (unparsed) content of the page, or nil if there is no page. The page will be recorded as a transclusion.

Title objects may be compared using Relational operators. will return.

File metadata
Title objects representing a page in the File or Media namespace will have a property called. This is a table, structured as follows:


 * exists: Whether the file exists. It will be recorded as an image usage. The  property on a Title object exists for backwards compatibility reasons and is an alias for this property. If this is false, all other file properties will be nil.
 * width: The width of the file. If the file contains multiple pages, this is the width of the first page.
 * height: The height of the file. If the file contains multiple pages, this is the height of the first page.
 * pages: If the file format supports multiple pages, this is a table containing tables for each page of the file; otherwise, it is nil. The # operator can be used to get the number of pages in the file. Each individual page table contains a width and height property.
 * size: The size of the file in bytes.
 * mimeType: The MIME type of the file.

Expensive properties
The properties id, isRedirect, exists, and contentModel require fetching data about the title from the database. For this reason, the expensive function count is incremented the first time one of them is accessed for a page other than the current page. Subsequent accesses of any of these properties for that page will not increment the expensive function count again.

Other properties marked as expensive will always increment the expensive function count the first time they are accessed for a page other than the current page.

mw.uri.encode
Percent-encodes the string. The default type,, encodes spaces using '+' for use in query strings;   encodes spaces as %20; and   encodes spaces as '_'.

Note that the "WIKI" format is not entirely reversible, as both spaces and underscores are encoded as '_'.

mw.uri.decode
Percent-decodes the string. The default type,, decodes '+' to space;   does not perform any extra decoding; and   decodes '_' to space.

mw.uri.anchorEncode
Encodes a string for use in a MediaWiki URI fragment.

mw.uri.buildQueryString
Encodes a table as a URI query string. Keys should be strings; values may be strings or numbers, sequence tables, or boolean false.

mw.uri.parseQueryString
Decodes the query string  to a table. Keys in the string without values will have a value of false; keys repeated multiple times will have sequence tables as values; and others will have strings as values.

The optional numerical arguments  and   can be used to specify a substring of   to be parsed, rather than the entire string. is the position of the first character of the substring, and defaults to 1. is the position of the last character of the substring, and defaults to the length of the string. Both  and   can be negative, as in string.sub.

mw.uri.canonicalUrl
Returns a URI object for the canonical URL for a page, with optional query string/table.

mw.uri.fullUrl
Returns a URI object for the full URL for a page, with optional query string/table.

mw.uri.localUrl
Returns a URI object for the local URL for a page, with optional query string/table.

mw.uri.new
Constructs a new URI object for the passed string or table. See the description of URI objects for the possible fields for the table.

mw.uri.validate
Validates the passed table (or URI object). Returns a boolean indicating whether the table was valid, and on failure a string explaining what problems were found.

URI object
The URI object has the following fields, some or all of which may be nil:


 * protocol: String protocol/scheme
 * user: String user
 * password: String password
 * host: String host name
 * port: Integer port
 * path: String path
 * query: A table, as from mw.uri.parseQueryString
 * fragment: String fragment.

The following properties are also available:
 * userInfo: String user and password
 * hostPort: String host and port
 * authority: String user, password, host, and port
 * queryString: String version of the query table
 * relativePath: String path, query string, and fragment

will give the URI string.

Methods of the URI object are:

mw.uri:parse
Parses a string into the current URI object. Any fields specified in the string will be replaced in the current object; fields not specified will keep their old values.

mw.uri:clone
Makes a copy of the URI object.

mw.uri:extend
Merges the parameters table into the object's query table.

Ustring library
The ustring library is intended to be a direct reimplementation of the standard String library, except that the methods operate on characters in UTF-8 encoded strings rather than bytes.

Most functions will raise an error if the string is not valid UTF-8; exceptions are noted.

mw.ustring.maxPatternLength
The maximum allowed length of a pattern, in bytes.

mw.ustring.maxStringLength
The maximum allowed length of a string, in bytes.

mw.ustring.byte
Returns individual bytes; identical to string.byte.

mw.ustring.byteoffset
Returns the byte offset of a character in the string. The default for both  and   is 1. may be negative, in which case it counts from the end of the string.

The character at  == 1 is the first character starting at or after byte  ; the character at   == 0 is the first character starting at or before byte. Note this may be the same character. Greater or lesser values of  are calculated relative to these.

mw.ustring.char
Much like string.char, except that the integers are Unicode codepoints rather than byte values.

mw.ustring.codepoint
Much like string.byte, except that the return values are codepoints and the offsets are characters rather than bytes.

mw.ustring.find
Much like string.find, except that the pattern is extended as described in Ustring patterns and the  offset is in characters rather than bytes.

mw.ustring.format
Identical to string.format. Widths and precisions for strings are expressed in bytes, not codepoints.

mw.ustring.gcodepoint
Returns three values for iterating over the codepoints in the string. defaults to 1, and  to -1. This is intended for use in the iterator form of :

mw.ustring.gmatch
Much like string.gmatch, except that the pattern is extended as described in Ustring patterns.

mw.ustring.gsub
Much like string.gsub, except that the pattern is extended as described in Ustring patterns.

mw.ustring.isutf8
Returns true if the string is valid UTF-8, false if not.

mw.ustring.len
Returns the length of the string in codepoints, or nil if the string is not valid UTF-8.

See string.len for a similar function that uses byte length rather than codepoints.

mw.ustring.lower
Much like string.lower, except that all characters with lowercase to uppercase definitions in Unicode are converted.

If the Language library is also loaded, this will instead call lc on the default language object.

mw.ustring.match
Much like string.match, except that the pattern is extended as described in Ustring patterns and the  offset is in characters rather than bytes.

mw.ustring.rep
Identical to string.rep.

mw.ustring.sub
Much like string.sub, except that the offsets are characters rather than bytes.

mw.ustring.toNFC
Converts the string to Normalization Form C. Returns nil if the string is not valid UTF-8.

mw.ustring.toNFD
Converts the string to Normalization Form D. Returns nil if the string is not valid UTF-8.

mw.ustring.upper
Much like string.upper, except that all characters with uppercase to lowercase definitions in Unicode are converted.

If the Language library is also loaded, this will instead call uc on the default language object.

Ustring patterns
Patterns in the ustring functions use the same syntax as the String library patterns. The major difference is that the character classes are redefined in terms of Unicode character properties:


 *  : represents all characters with General Category "Letter".
 *  : represents all characters with General Category "Control".
 *  : represents all characters with General Category "Decimal Number".
 *  : represents all characters with General Category "Lowercase Letter".
 *  : represents all characters with General Category "Punctuation".
 *  : represents all characters with General Category "Separator", plus tab, linefeed, carriage return, vertical tab, and form feed.
 *  : represents all characters with General Category "Uppercase Letter".
 *  : represents all characters with General Category "Letter" or "Decimal Number".
 *  : adds fullwidth character versions of the hex digits.

In all cases, characters are interpreted as Unicode characters instead of bytes, so ranges such as, patterns such as  , and quantifiers applied to multibyte characters will work correctly. Empty captures will capture the position in code points rather than bytes.

Loadable libraries
These libraries are not included by default, but if needed may be loaded using.

bit32
This emulation of the Lua 5.2  library may be loaded using

bit32 = require( 'bit32' )

The bit32 library provides bitwise operations on unsigned 32-bit integers. Input numbers are truncated to integers (in an unspecified manner) and reduced modulo 232 so the value is in the range 0 to 232−1; return values are also in this range.

When bits are numbered (as in bit32.extract), 0 is the least-significant bit (the one with value 20) and 31 is the most-significant (the one with value 231).

bit32.band
Returns the bitwise AND of its arguments: the result has a bit set only if that bit is set in all of the arguments.

If given zero arguments, the result has all bits set.

bit32.bnot
Returns the bitwise complement of.

bit32.bor
Returns the bitwise OR of its arguments: the result has a bit set if that bit is set in any of the arguments.

If given zero arguments, the result has all bits clear.

bit32.btest
Equivalent to

bit32.bxor
Returns the bitwise XOR of its arguments: the result has a bit set if that bit is set in an odd number of the arguments.

If given zero arguments, the result has all bits clear.

bit32.extract
Extracts  bits from , starting with bit. Accessing bits outside of the range 0 to 31 is an error.

If not specified, the default for  is 1.

bit32.replace
Replaces  bits in , starting with bit  , with the low   bits from. Accessing bits outside of the range 0 to 31 is an error.

If not specified, the default for  is 1.

bit32.lshift
Returns the number  shifted   bits to the left. This is a logical shift: inserted bits are 0. This is generally equivalent to multiplying by 2undefined.

Note that a displacement over 31 will result in 0.

bit32.rshift
Returns the number  shifted   bits to the right. This is a logical shift: inserted bits are 0. This is generally equivalent to dividing by 2undefined.

Note that a displacement over 31 will result in 0.

bit32.arshift
Returns the number  shifted   bits to the right. This is an arithmetic shift: if  is positive, the inserted bits will be the same as bit 31 in the original number.

Note that a displacement over 31 will result in 0 or 4294967295.

bit32.lrotate
Returns the number  rotated   bits to the left.

Note that rotations are equivalent modulo 32: a rotation of 32 is the same as a rotation of 0, 33 is the same as 1, and so on.

bit32.rrotate
Returns the number  rotated   bits to the right.

Note that rotations are equivalent modulo 32: a rotation of 32 is the same as a rotation of 0, 33 is the same as 1, and so on.

libraryUtil
This library contains methods useful when implementing Scribunto libraries. It may be loaded using

libraryUtil = require( 'libraryUtil' )

libraryUtil.checkType
Raises an error if  does not match. In addition, no error will be raised if  is nil and   is true.

is the name of the calling function, and  is the position of the argument in the argument list. These are used in formatting the error message.

libraryUtil.checkTypeMulti
Raises an error if  does not match any of the strings in the array.

This is for arguments that have more than one valid type.

libraryUtil.checkTypeForIndex
Raises an error if  does not match.

This is intended for use in implementing a  metamethod.

libraryUtil.checkTypeForNamedArg
Raises an error if  does not match. In addition, no error will be raised if  is nil and   is true.

This is intended to be used as an equivalent to  in methods called using Lua's "named argument" syntax,.

libraryUtil.makeCheckSelfFunction
This is intended for use in implementing "methods" on object tables that are intended to be called with the  syntax. It returns a function that should be called at the top of these methods with the  argument and the method name, which will raise an error if that   object is not.

This function will generally be used in a library's constructor function, something like this:

function myLibrary.new local obj = {} local checkSelf = libraryUtil.makeCheckSelfFunction( 'myLibrary', 'obj', obj, 'myLibrary object' ) function obj:method checkSelf( self, 'method' ) end function obj:method2 checkSelf( self, 'method2' ) end return obj end

luabit
The luabit library modules "bit" and "hex" may be loaded using

bit = require( 'luabit.bit' ) hex = require( 'luabit.hex' )

Note that the bit32 library contains the same operations as "luabit.bit", and the operations in "luabit.hex" may be performed using  and.

The luabit module "noki" is not available, as it is entirely useless in Scribunto. The luabit module "utf8" is also not available, as it was considered redundant to the Ustring library.

ustring
The pure-Lua backend to the Ustring library may be loaded using

ustring = require( 'ustring' )

In all cases the Ustring library should be used instead, as that replaces many of the slower and more memory-intensive operations with callbacks into PHP code.

Extension libraries (mw.ext)
The following MediaWiki extensions provide additional Scribunto libraries:


 * Wikibase Client – provides access to Wikidata. See Extension:Wikibase Client/Lua.
 * Semantic Scribunto - provides native support for the Scribunto extension to Semantic MediaWiki extension.
 * tabular data - provides access to localizable data tables and geojson maps stored on Commons.

See also the lists of extensions using the ScribuntoExternalLibraries and ScribuntoExternalLibraryPaths hooks.

Planned Scribunto libraries
These libraries are planned, or are in Gerrit pending review.


 * (none at this time)

Changed functions
The following functions have been modified:
 * setfenv
 * getfenv: May not be available, depending on the configuration. If available, attempts to access parent environments will fail.
 * getmetatable: Works on tables only to prevent unauthorized access to parent environments.
 * tostring: Pointer addresses of tables and functions are not provided. This is to make memory corruption vulnerabilities more difficult to exploit.
 * pairs
 * ipairs: Support for the __pairs and __ipairs metamethods (added in Lua 5.2) has been added.
 * pcall
 * xpcall: Certain internal errors cannot be intercepted.
 * require: Can fetch certain built-in modules distributed with Scribunto, as well as modules present in the Module namespace of the wiki. To fetch wiki modules, use the full page name including the namespace. Cannot otherwise access the local filesystem.

Removed functions and packages
The following packages are mostly removed. Only those functions listed are available:
 * package.*: Filesystem and C library access has been removed. Available functions and tables are:
 * package.loaded
 * package.preload
 * package.loaders: Loaders which access the local filesystem or load C libraries are not present. A loader for Module-namespace pages is added.
 * package.seeall


 * os.*: There are some insecure functions in here, such as os.execute, which can't be allowed. Available functions are:
 * os.clock
 * os.date
 * os.difftime
 * os.time


 * debug.*: Most of the functions are insecure. Available functions are:
 * debug.traceback

The following functions and packages are not available:
 * collectgarbage
 * module
 * coroutine.*: No application is known for us, so it has not been reviewed for security.
 * dofile
 * loadfile
 * io.*, file.*: Allows local filesystem access, which is insecure.
 * load
 * loadstring: These were omitted to allow for static analysis of the Lua source code. Also, allowing these would allow Lua code to be added directly to article and template pages, which was not desired for usability reasons.
 * print: This was discussed on wikitech-l and it was decided that it should be omitted in favour of return values, to improve code quality. If necessary, mw.log may be used to output information to the debug console.
 * string.dump: May expose private data from parent environments.

Additional caveats

 * Referential data structures: Circular data structures and data structures where the same node may be reached by more than one path cannot be correctly sent to PHP. Attempting to do so will cause undefined behavior. This includes (but is not limited to) returning such data structures from the module called by  and passing such data structures as parameters to Scribunto library functions that are implemented as callbacks into PHP. Such data structures may be used freely within Lua, including as the return values of modules loaded with.

Writing Scribunto libraries
This information is useful to developers writing additional Scribunto libraries, whether for inclusion in Scribunto itself or for providing an interface for their own extensions.

A Scribunto library will generally consist of five parts:


 * The PHP portion of the library.
 * The Lua portion of the library.
 * The PHP portion of the test cases.
 * The Lua portion of the test cases.
 * The documentation.

Existing libraries serve as a good example.

Library
The PHP portion of the library is a class that must extend. See the documentation for that class for implementation details. In the Scribunto extension, this file should be placed in, and a mapping added to. Other extensions should use the  hook. In either case, the key should match the Lua module name ("mw.name" for libraries in Scribunto, or "mw.ext.name" for extension libraries).

The Lua portion of the library sets up the table containing the functions that can be called from Lua modules. In the Scribunto extension, the file should be placed in. This file should generally include boilerplate something like this:

The module in  (load this with  ) contains some functions that may be helpful.

Be sure to run the Scribunto test cases with your library loaded, even if your library doesn't itself provide any test cases. The standard test cases include tests for things like libraries adding unexpected global variables. Also, if the library is loaded with PHP, any upvalues that its Lua functions have will not be reset between #invoke's. Care must be taken to ensure that modules can't abuse this to transfer information between #invoke's.

Test cases
The Scribunto extension includes a base class for test cases,, which will run the tests against both the LuaSandbox and LuaStandalone engines. The library's test case should extend this class, and should not override. In the Scribunto extension, the test case should be in  and added to the array in   (in  ); extensions should add the test case in their own   hook function, probably conditional on whether   is set.

Most of the time, all that is needed to make the test case is this:

class ClassNameTest extends Scribunto_LuaEngineTestBase { protected static $moduleName = 'ClassNameTest'; function getTestModules { return parent::getTestModules + array(             'ClassNameTest' => __DIR__ . '/ClassNameTests.lua';          ); } }

This will load the file  as if it were the page "Module:ClassNameTests", expecting it to return an object with the following properties:


 * count: Integer, number of tests
 * provide( n ): Function that returns three values:, the name of test  , and a string that is the expected output for test.
 * run( n ): Function that runs test  and returns one string.

If  is declared as shown, "Module:TestFramework" is available which provides many useful helper methods. If this is used,  would look something like this:

local testframework = require 'Module:TestFramework' return testframework.getTestProvider( {    -- Tests go here } )

Each test is itself a table, with the following properties:


 * name: The name of the test.
 * func: The function to execute.
 * args: Optional table of arguments to pass to the function.
 * expect: Results to expect.
 * type: Optional "type" of the test, default is "Normal".

The type controls the format of  and how   is called. Included types are:


 * Normal:  is a table of return values, or a string if the test should raise an error.   is simply called.
 * Iterator:  is a table of tables of return values.   is called as with an iterated for loop, and each iteration's return values are accumulated.
 * ToString: Like "Normal", except each return value is passed through.

Test cases in another extension
There are (at least) two ways to run PHPUnit tests:


 * 1) Run phpunit against core, allowing the tests/phpunit/suites/ExtensionsTestSuite.php to find the extension's tests using the UnitTestsList hook. If your extension's test class names all contain a unique component (e.g. the extension's name), the   option may be used to run only your extension's tests.
 * 2) Run phpunit against the extension directory, where it will pick up any file ending in "Test.php".

Either of these will work fine if Scribunto is loaded in LocalSettings.php. And it is easy for method #1 to work if Scribunto is not loaded, as the UnitTestsList hook can easily be written to avoid returning the Scribunto test when  is not set.

But Jenkins uses method #2. For Jenkins to properly run the tests, you will need to add Scribunto as a dependency for your extension. See for an example of how this is done.

If for some reason you need the tests to be able to run using method #2 without Scribunto loaded, one workaround is to add this check to the top of your unit test file:

if ( !isset( $GLOBALS['wgAutoloadClasses']['Scribunto_LuaEngineTestBase'] ) ) { return; }

Documentation
Modules included in Scribunto should include documentation in the Scribunto libraries section above. Extension libraries should include documentation in a subpage of their own Extension page, and link to that documentation from.

License
This manual is derived from the Lua 5.1 reference manual, which is available under the MIT license.

This derivative manual may also be copied under the terms of the same license.