User:Bennylin/Wikisource

Jv/Serat Rangsang Tuban

ꦲꦶꦁꦔꦫꦶꦡꦸꦧ​ꦤ꧀꧈ꦮꦺꦴꦤ꧀ꦠꦼꦤ꧀ꦲꦶꦁꦏꦁꦗꦸꦩꦺꦤꦺꦁꦟ​ꦠ​ꦧꦶꦤ​ꦠꦫ​꧈ꦲ​ꦗꦸꦗꦸꦭꦸꦏ꧀ꦥꦿ​ꦧꦸꦯꦶꦤ꧀ꦢꦸꦥ​ꦠꦶ꧈ꦲ​ꦒꦼꦁꦏꦫ​ꦠꦺꦴꦤꦶꦥꦸꦤ꧀꧈ꦲꦁꦫꦺꦲ​ꦏꦺꦤ꧀ꦥꦫꦫ​ꦠꦸꦲꦶꦁꦲ​ꦠ​ꦱ꧀ꦲꦔꦶꦤ꧀꧈ꦲꦶꦁꦧ​ꦮꦃꦲꦔꦶꦤ꧀꧈ꦱꦁꦥꦿ​ꦧꦸꦠ​ꦤ꧀ꦱꦃꦲꦔꦼꦭꦂꦗ​ꦗꦲ​ꦤ꧀꧈ꦩꦶꦱꦸꦮꦸꦫꦶꦁꦲ​ꦱ꧀ꦩ​ꦤꦶꦥꦸꦤ꧀ꦲꦔꦺꦧꦼꦏ꧀ꦠꦶꦗ​ꦒ​ꦢ꧀꧈ꦥꦫꦫ​ꦠꦸꦱ​ꦩꦶꦱꦸꦪꦸꦢ꧀ꦱ​ꦩ​ꦮꦶꦠ​ꦧꦺꦴꦠꦼꦤ꧀ꦏ​ꦭ​ꦪ​ꦤ꧀ꦏ​ꦒꦼꦧ​ꦒ꧀ꦲꦶꦁꦥꦼꦫꦁ꧈ꦲꦁꦒꦼꦥꦶꦥꦸꦤ꧀ꦱ​ꦩꦶꦲ​ꦩ꧀ꦧ​ꦠꦫ​꧉ ꦱꦁꦥꦿ​ꦧꦸꦤꦼꦔꦼꦤ​ꦏꦼꦤ꧀ꦏ​ꦥꦿ​ꦮꦶꦫ​ꦤ꧀꧈ꦩꦶꦭꦲꦶꦁꦏꦁꦥꦫꦲ​ꦧ꧀ꦢꦶꦱ​ꦩꦶꦲꦸꦭꦃꦏ​ꦱ​ꦩ꧀ꦥꦸꦂꦤ​ꦤꦶꦁꦏ​ꦮꦿꦸꦃꦥꦼꦫꦁ꧈ꦲ​ꦗꦶꦗ​ꦪ​ꦏ​ꦮꦶꦗ​ꦪ​ꦤ꧀꧈ꦏ​ꦢꦶꦒ꧀ꦢ​ꦪ​ꦤ꧀ꦭ​ꦤ꧀ꦏ​ꦤꦸꦫ​ꦤ​ꦤ꧀꧈ꦱ​ꦩꦶꦠꦼꦒꦸꦃꦠꦶꦩ꧀ꦧꦸꦭ꧀ꦧꦺꦴꦠꦼꦤ꧀ꦮꦺꦴꦤ꧀ꦠꦼꦤ꧀ꦲꦶꦁꦏꦁꦠꦼꦢ​ꦱ꧀ꦠ​ꦥ​ꦏ꧀ꦥ​ꦭꦸꦤꦶꦁꦥ​ꦤ꧀ꦢꦺꦱꦶꦱ​ꦤꦶꦁꦒꦸꦫꦶꦤ꧀ꦢ​꧈ꦭꦶꦩ꧀ꦥ​ꦢ꧀ꦲꦶꦁꦮꦶꦮꦺꦏ​ꦱꦸꦒꦶꦃꦒꦺꦭꦂꦥ​ꦤꦶꦁꦏꦼꦥꦶꦁꦱ​ꦠꦿꦸꦱꦼꦏ꧀ꦠꦶꦧꦺꦴꦠꦼꦤ꧀ꦏ​ꦚ​ꦤ​ꦤ꧀ꦲꦶꦁꦩꦼꦁꦱꦃ꧈ꦱꦸꦩꦼꦉꦥꦶꦥꦸꦤ꧀ꦱ​ꦩ꧀ꦥꦸꦤ꧀ꦏ​ꦱꦺꦥ꧀ꦏ​ꦭꦺꦧꦺꦠ꧀ꦲꦶꦁꦧꦾꦸꦲ​ꦏ​ꦭ​ꦮꦺꦫꦶꦠ꧀꧈ꦲꦔꦺꦭ꧀ꦮꦼꦔ​ꦤꦶꦥꦸꦤ꧀꧈ꦏꦺꦴꦤ꧀ꦠ​ꦥꦶꦁꦏ​ꦥꦿ​ꦮꦶꦫ​ꦤ꧈꧀ꦏ​ꦱꦸꦢꦶꦫ​ꦤ꧀ꦱꦂꦠ​ꦏ​ꦮꦺꦒ​ꦤꦶꦁꦥ​ꦱꦁꦒꦺꦭꦂꦮꦲꦸ:ꦲ​ꦢ​ꦩꦼꦭ꧀ꦩꦶꦫꦶꦱꦶꦁꦥꦫꦫ​ꦠꦸꦲꦶꦁꦏꦁꦢꦺꦫꦺꦁꦱ​ꦩꦶꦏ​ꦮꦼꦁꦏꦸꦲꦶꦁꦗ​ꦗꦲ​ꦤꦶꦥꦸꦤ꧀ꦤ​ꦒꦫꦶꦡꦸꦧ​ꦤ꧀꧉ ꦒꦂꦮ​ꦤꦶꦥꦸꦤ꧀ꦱꦁꦥꦿ​ꦧꦸꦱꦔꦁꦢ​ꦱ​ꦱꦔ​꧈ꦤꦔꦶꦁꦥꦸꦠꦿ​ꦤꦶꦥꦸꦤ꧀ꦤ​ꦩꦸꦁꦏ​ꦏ​ꦭꦶꦃꦱ​ꦩꦶꦏ​ꦏꦸꦁ꧈ꦲꦶꦁꦏꦁꦱꦼꦥꦸꦃꦩꦶꦗꦶꦭ꧀ꦱ​ꦏꦶꦁꦒꦂꦮ​ꦥꦁꦉꦩ꧀ꦧꦺꦠꦸꦫ​ꦱꦶꦁꦥ​ꦤ꧀ꦢꦶꦠ​꧈ꦏ​ꦥꦫꦶꦔ​ꦤ꧀ꦤ​ꦩꦫ​ꦢꦺꦤꦮ​ꦫꦶꦃꦑꦸꦱꦸꦩ​꧈ꦲꦶꦁꦏꦁꦲ​ꦤꦺꦩ꧀ꦩꦶꦪꦺꦴꦱ꧀ꦱ​ꦏꦶꦁꦒꦂꦮ​ꦥ​ꦢ꧀ꦩꦶꦥꦸꦠꦿ​ꦤꦶꦁꦫ​ꦠꦸ꧈ꦏ​ꦥꦫꦶꦔ​ꦤ꧀ꦤ​ꦩꦫ​ꦢꦺꦤꦮꦂꦯ​ꦏꦸꦱꦸꦩ​꧈ꦥꦸꦤꦶꦏꦲꦶꦁꦏꦁꦒꦶꦤ​ꦢꦁꦲꦁꦒꦺꦠꦺꦴꦱꦶꦏꦫ​ꦠꦺꦴꦤꦶꦥꦸꦤ꧀ꦲꦶꦁꦏꦁꦫ​ꦩ​꧈ꦫ​ꦢꦺꦤ꧀ꦏ​ꦏ​ꦭꦶꦃꦫꦸꦏꦸꦤ꧀ꦲꦁꦒꦺꦤꦶꦥꦸꦤ꧀ꦱ​ꦢꦸꦭꦸꦫ​ꦤ꧀꧈ꦫ​ꦢꦺꦤ꧀ꦱꦼꦥꦸꦃꦱꦔꦼꦠ꧀ꦩꦺꦴꦩꦺꦴꦁꦢ​ꦠꦼꦁꦲꦶꦁꦏꦁꦫ​ꦪꦶ꧈ꦱꦂꦠꦲ​ꦗꦿꦶꦃꦲ​ꦱꦶꦃꦤꦫꦶꦩꦃꦲꦶꦁꦥ​ꦤ꧀ꦢꦸꦩ꧀ꦲꦶꦁꦏꦁꦱ​ꦩ꧀ꦥꦸꦤ꧀ꦢ​ꦢꦺꦴꦱ꧀ꦊꦉꦱꦶꦥꦸꦤ꧀ꦗꦸꦩꦺꦤꦺꦁꦥꦔꦺꦫ​ꦤ꧀ꦲ​ꦒꦼꦁꦢ​ꦢꦺꦴꦱ꧀ꦮꦼꦮꦼꦁꦏꦸꦤꦶꦁꦥꦿ​ꦗ​꧉ ꦫ​ꦢꦺꦤ꧀ꦲ​ꦤꦺꦩ꧀ꦱꦔꦼꦠ꧀ꦠꦿꦺꦱ꧀ꦤ​ꦱꦲꦫꦸꦩꦼꦁꦏꦸꦃꦲ​ꦒꦺꦁꦒꦸꦔ​ꦤꦶꦥꦸꦤ꧀ꦢ​ꦠꦼꦁꦲꦶꦁꦏꦁꦫ​ꦏ​ꦥꦿ​ꦱ​ꦱ​ꦠ꧀ꦢ​ꦠꦼꦁꦲꦶꦁꦏꦁꦫ​ꦩ​꧈ꦩꦶꦭ​ꦗꦸꦩꦼꦤꦼꦔꦶꦥꦸꦤ꧀ꦥ꧀ꦔꦺꦫ​ꦤ꧀ꦲ​ꦢꦶꦥ​ꦠꦶꦧꦺꦴꦠꦺꦤ꧀ꦲ​ꦢ​ꦩꦼꦭ꧀ꦏꦼꦩꦺꦫꦺꦴꦤꦶꦥꦸꦤ꧀ꦢ​ꦠꦼꦁꦲꦶꦁꦏꦁꦫ​ꦩ​꧈ꦱ​ꦏꦶꦁꦲꦶꦁꦏꦁꦫ​ꦪꦶꦫꦸꦩꦲꦺꦴꦱ꧀ꦏ​ꦮꦼꦁꦏꦸꦢ​ꦠꦺꦁꦲꦶꦁꦏꦁꦫ​ꦏ​꧉ Ing Nagari Tuban, wonten ingkang Jumeneng Natabinaṭara, ajujuluk Prabu Sindupati, ageng karatonipun, angrèhaken para ratu ing atas angin, ing bawah angin, Sang Prabu tansah angelar jajahan, misuwuring asmanipun angébekti jagad, para ratu sami suyud samawita boten kalayan kagebag ing perang, anggepipun sami ambaṭara. Sang Prabu nengenaken kaprawiran, mila ingkang para abdi sami ulah kasampurnaning kawruh perang, aji jaya kawijayan, kadigdayan lan kanuragan, sami teguh timbul, boten wonten ingkang teḍas tapak paluning panḍé sisaning gurinda, limpad ing wiwéka sugih gelar paningkeping satru sekti boten kanyanan ing mengsah, sumerepipun sampun kasèp kalebet ing byuhakalawerit, angèl wenganipun, kontaping kaprawiran, kasudiran sarta kaweganing pasang gelar wau: adamel mirising para ratu ingkang dèrèng sami kawengku ing jajahanipun Nagari Tuban. Garwanipun Sang Prabu sangang dasa sanga, nanging putranipun namung kakalih sami kakung, ingkang sepuh mijil saking garwa pangrembé turasing Panḍita, kaparingan nama Radèn Warih Kusuma, ingkang anèm miyos saking garwa padmi putraning ratu, kaparingan nama Radèn Warsa Kusuma, punika ingkang ginaḍang anggentosi Karatonipun ingkang Rama, Radèn kakalih rukun anggènipun saduluran, Radèn sepuh sanget momong ḍateng ingkang rayi, sarta ajrih asih narimah ing pandum ingkang sampun dados leresipun jumeneng Pangèran Ageng dados wewengkuning praja. Radèn anèm sanget tresna saha rumengkuh ageng gunganipun ḍateng ingkang raka prasasat ḍateng ingkang rama, mila jumenengipun Pangéran Adipati boten adamel kemèronipun ḍateng ingkang rama, saking ingkang rayi rumaos kawengku ḍateng ingkang raka.